nurettin özcan

Bansko Mountain Film Fest 2011

2011-11-27T08:39:00.007+02:00

Bu yil Bansko'ya uzun sureli geldik. Bugun buradaki dorduncu gunumuz, ogleden sonra ayrilacagiz ve geldigimize kaldigimiza degdi diyebilirim. Ustelik kalabalik bir arkadas grubu olarak geldik bu da tum olayi daha eglenceli hale getirdi.

Ote yandan, buraya gelisimizin asil amacina donecek olursak, bu festival gerek filmler, gerekse sunumlar acisindan oncekiler kadar parlak sayilmazdi. Bu kucuk kasabada yapilan film festivalinin onceki yillarda, Walter Bonatti, Reinhold Messner, Alexander Huber (sadece bazilari) gibi isimleri konuk ettigini dusunecek olursak ayni pariltiyi yakalamak da cok kolay olmasa gerek aslinda.

Guzel filmler izledik. Ama bunlar icinde beni en cok etkileyen, Avustralyali tim Cope'un Mogolistan'dan Macaristan'a, eski Mogollarin yaptigi gibi at ustunde ve 3 yildan daha uzun surede gerceklestirdigi seyahatin hikayesi idi. Muthis bir ilham kaynagi!

http://www.timcopejourneys.com/

Bir de Messner ve Bonatti'nin Riccardo Cassin'i evinde ziyaret edislerini gosteren bir film vardi ki, Sandro Filipini'nin bu yapimi gercekten bence cok ozel. Bu film sirasinda Cassin 100, Bonatti 80 ve Messner'de 64 yasindaydi.

Filmler disinda ilgimi ceken ve izlemekten hosnut kaldigim sunumlar arasinda 14 8000'lik sahibi Piotr Pustelnik, Patagonya sevdalisi Ermanno Salvaterra, Himalayalarin '70 li yillarindan bahseden Prof.Wolfgang Nairz (Messner-Habeler'in oksijensiz Everest tirmanislarinda onlarin doktoruydu) ve Tibet'e yuzlerce kez gitmis olan Tamotsu Nakamura'nin tirmanilmamis 270 tane 6000'likten bahsettigi sunumlar gercekten kayda degerdi.

Onun disinda, yine izlemeye deger birkac film haricinde, kendi begenmis Ingiliz/Amerikan yapimlari ve sIkIci jumarlama goruntulerinden baska, fazlaca birsey maalesef yoktu.

Dun aksam kendi aramizda bir kritik yaparken, buyuk dagcilarin gercekten buyuk oldugunu ancak surekli olarak onlari gormenin pek de lezzetli birsey olmadigini soyledim. Ah evet, bir de o yureklere zarar jumar, sabit hat, el ve nefes sesi corbasi. Artik bu menuyu gercekten midem kaldirmiyor. Dunyanin her yerinde, ozellikle Avrupa'da bunca muthis ve kayda deger isim varken, her ne kadar cok cok degerli olsalar da sadece belli isimlere takilip kalmis festivaller eninde sonunda bunaltici oluyor.

Ushba

2011-09-05T13:25:00.011+03:00

Motosikletle yaptigimiz Gurcistan ve Ermenistan seyahatinin Gurcistan kisminin bir bolumunde, kadim dostum Ibo'da (Ibrahim Akcay) bize katildi.

Ushba'ya gittik.

Yukari Svaneti'de olmak cok guzel, Ushba'ya gitmek daha da guzeldi.

Mazeri Koyu'ndeki kampimizdan, agir cantalar altinda ezilerek Guli Buzulu'nun altindaki kampa cikarken yorulduk. Ertesi sabah, gunun ilk isiklariyla buzula dogru yukselmeye basladik. Khergiani Rotasi'nda, Efecan ve Tunc'un tirmandigi karbuz rampasi cok fazla tas aliyordu ve biz de daha once Ukraynali bir ekibin tirmandigi uzere, Guli Buzulu'nun uzerinden gecerek, normalde inis rotasi olan Mazeri Tooth isimli bolgeden -ki setli bir yuzey denebilir- tirmanmaya basladik. Ayakta dag botlariyla, curuk yuzeyde sakat bir tirmanisti ve normalde ummadigimiz halde yer yer ip acmaya baslamistik. Ibo'nun mesli deri ayakkabilar oldukca buyuk ve agirdi. Bu da Ibo'nun tirmanisini epey etkiliyordu. Ben ise antrenmansizligin acisini cekiyordum.

Yavastik ve bu yavasligi telafi edecek fiziksel durumda degildik. Rota teknik olarak bizi zorlamiyordu ama gec kalmak, 4200 yerine 3700 kampinda gecelemeyi gerektirecek ve bu da isleri sarpa sardiracakti. Biraz dusundukten sonra, henuz erken de olsa donmeye karar verdik.

Bilirsiniz... Donme fikri bir kere aklinizda yer etti mi bahane bulmak zor olmaz :)

Dag buyuk, hos ve cok cekici. Curukluk var ve tas dusmeleri en buyuk tehlike.

Ama bolge ve bolgedeki butun daglar muhtesem! Hepinize gitmenizi tavsiye ederim, Ushba'yi da cok buyutmeye gerek yok. Ozellikle Rusya tarafina bakan kismi, gecen yil coken giris buzulu haricinde oldukca rahat bir tirmanis sunuyor.

Bir ara tekrar gideriz umarim!

Wild Country Rocks

2011-06-29T07:58:00.006+03:00

3 yildir o dukkanin rafinda bekliyordu bunlar. Tek bir set, kimse almiyor. Ben gidip gidip geliyorum, ucuzlar mi ki acaba meret? Ulen 6 tane tel parcasi alt tarafi... Ama buyuk takozum da yok . Neyse, dun aldim, guzel oldu :)

Nereye simdi? :)

Karlukovo Magarasi

2011-06-29T07:22:00.003+03:00

Rotalarin hemen hemen tamami zor da olsa harika bir yer. Deli gibi sicakta bile magaranin serinliginde pufur pufur tirmanma imkani var. Zorlu ve oldukca teknik yuzey rotalarina ilaveten, hos kolonet rotalari da mevcut. Ancak VI+,VII civarlarini rahat tirmanamiyorsaniz burada yapacak cok fazla birseyiniz de kalmiyor. 6a,b,c yakinlarindaki birkac rota disinda digerleri hep daha zor. Hamle zorluklarina ek olarak devamlılık da isteyen rotalar.

2 gun tirman 3 hafta uzak kal, 1 gun tirman 4 hafta uzak kal ve kayayi gorunce de "asilabildigin kadar asil" seklinde bir tirmanis takvimi tuturunca da sag el yuzuk parmagimi sakatlamayi basardim sonunda. Durum pek ic acici degil, su an klavye bile canimi yakiyor.

Birkac fotograf burada.

Bojenitza

2011-05-30T09:41:00.008+03:00

Yine tarifsiz uzun bir tirmanis arasindan sonra tekrar tirmanmak, ustelik Bojenitza gibi ormanin icine gizlenmis, ruya gibi biryerde, harika kumtasi uzerinde tirmanmak cok guzeldi.

Tirmaniciliarin yilan, ari, bocek, orumcek ve sair hayvanlarla olan istemdisi munasebetlerini duydukca sasirir, anlamakta gucluk cekerdim. Bojenitza'da bulustugumuz arkadaslardan biri de "dun ilk yilanimi elledim, uzandigim sette duruyordu" dediginde once hic dikkate almamistim.

Daha sonra motoru birakip, bizi kayalara goturen 3 dakikalik kisa patikada yururken biri olu olmak kaydiyla 3 adet aynen sundan;

gormek beni tirsitmadi desem yalan olur.

Avrupa'nin en zehirli yilani Vipera Ammodytes, -sanirim bizdeki adiyla Cayir Engeregi- burada hemen her yerde her tasin altindaydi!

Boynuzlu engerek veya kum engeregi diye adlandiriliyor olsa da bu yilan aslinda nemli ormanliklari seviyor ve yanilmiyorsam bizde de Karadeniz bolgesinde gorulebiliyor.

Tirmanis bu nedenle ister istemez biraz titrek oldu ama guzeldi. Ne yukarilardaki, goremedigim setlerdeki tutamaklara uzanmaya cesaret edebildim, ne de catlaklari kullanmaya.

Ote yandan saniyorum ilk kez kumtasinda tirmandim. Ayaklardaki surtunme harikaydi, cok da guzel bir iki catlak vardi ama takozla tirmanmayi burada yasaklamislar.

Rotalar ve Manipüle Fotolar

2011-01-17T15:03:00.002+02:00

Sanirim tirmanis fotografciliginda veya bu fotograflarin yayinlanis seklinde bir devrim yasaniyor.

Yorum yapmayayim. Ne zaman yapsam insanlar bozuluyor.

Ilgiyle izliyorum.

Bakalim daha neler gorecegiz...

Fixeddraws

2010-12-10T15:03:00.002+02:00

Chad'in Facebook'ta baslattigi bir konunun derli toplu hali.

Soysuzlar Çetesi

2010-11-29T10:36:00.004+02:00

28 Kasım pazar sabahı, yeni bir hat olarak giriştiğim bir tırmanış beni fena hırpaladı. Biraz da malzeme eksikliğinin verdiği güvensizlik çok asılmamı mümkün kılmadı ama entresan ebatlı bu çatlaktan boyumun ölçüsünü alarak geri püskürdüm. El ebatından daha büyük ama yumruklarımdan da küçük bu çatlak derimi yüzdü, ellerimi şişirdi.

"Eh, öğle yemeğini haketmek gerek" diyerek, yeni sektorumuz 4'de yeni bir hata giriştim.

Kuş Gribi, rotasıyla aynı yerden başlayan çatlak sistemi, kısa süre sonra sola doğru ayrılarak yükseliyor. Köşeyi dönüp bir sete ulaşıyorsunuz. Burada terkedilmiş bir yırtıcı kuş yuvası var. Ve artık esas eğlence mi dersiniz, bela mı dersiniz burdan sonra başlıyor. Beni resmen bitirdi. Son donemde formda oldugumu saniyordum ama bugun vucudumdaki butun adeleleri lif lif hissediyorum. Sırtım ve kollarım fena hamlamış.

Yaklaşık 30 metrelik kusursuz bir rota.

Soysuzlar Çetesi, VIII, VIII+ (?)

Bu ismi, bu ülkenin imkanlarıyla vatan hainliği yapan satılmış medya mensubu orospu çocuklarına ithaf ediyorum.

Dagciligin Zirve Odulleri

2010-11-07T22:39:00.002+02:00

Yaptiklari pekcok is dolayisiyla Zirve Dagcilik Kulubu'nu cok takdir ediyorum.

10. kurulus yildonumleri dolayisiyla verdikleri dagcilik/tirmanis odullerini, daha dogrusu bu fikri de son derece olumlu buldum. Yillar once Aladaglar Marti Mahallesi merkezli olarak kurdugumuz ancak "daglarda bolt kullanimi" mevzusu nedeniyle birarada tutunamadigimiz icin devam etmeyen grup/dernegimiz Alpin Birlik'teki fikirlerimden biriydi sececegimiz "tirmanici ve alpinistlere" her yil mutevazi birer plaket vermek.

Gerceklestirmek kismet olmadi maalesef.

Zirve' nin bu haberini duyunca da hosuma gitti, ilgilendim.

Ancak kategorileri duyunca biraz sasirdim:

Spor Tırmanis - DOGAN PALUT
Takım Tirmanisi - ODTU - EVEREST TAKIMI ( Serhan Pocan, Burcak Ozoglu Pocan, Bora Mavis, Eylem Elif Mavis, Haldun Ulkenli, Meltem Colak Ozmine, Mustafa Cihan, Serkan Girgin, Soner Buyukatalay, Suna Yilmaz )
Bireysel Tirmanis - TUNC FINDIK
Teknik Tirmanis - MUSTAFA YESILDAL - AYKUT TUREM
Arama Kurtama – AKUT – NASUH MAHRUKI
Kas Gucu ile Devrialem Projesi ile - ERDEN ERUC
Dag Edebiyati - HALDUN AYDINGUN
Dagcilik Bilimsel Calismalari - GIYASETTIN DEMIRHAN
Yasayan Efsane Dagci - MUZAFFER EROL GEZ
Ayrica, Efsane Reis - Merhum BOZKURT ERGOR

Pekcogunu sahsen tanidigim, derin arkadasliklarimin oldugu bu isimler bu odulu ve hatta cok cok daha fazlasini hakediyorlar bana gore. Hepsi alanlarinda, hatta birden cok alanda cok iyiler!

Ancak, oduller bu haliyle "mevcut isimlerin yaptigi islere gore uyarlanmis" gibi geldi bana. Yanlis anlasilmasin, tekrar ediyorum. Zirve Dagcilik'in bu hareketi bence cok olumlu ve hakettigi yeri bulabilmesi, gelecege dogru uzanip, degerli bir klasik olabilmesi icin de kategorilerin daha net sekilde secilmesi uygun olur diye dusunuyorum.

Yani, Bireysel Tirmanis, Teknik Tirmanis, Arama Kurtarma, Kasgucu ile Devrialem, Yasayan Efsane Dagci, Efsane Reis gibi kategoriler yerine onumuzdeki yil;

Yuksek Irtifa, Alpin Tirmanis, Yeni Rota, Dag Kurtarma, Ilham Veren Proje ve benzeri, uzerinde calisilarak artirilip azaltilabilecek ve rotuslanabilecek kategoriler olusturulabilir diye dusunuyorum. Bu sayede yillar icinde daha da kemikleserek gelecege aktarilabilecek ve yeni nesillere motivasyon olabilecek bir olgu haline gelebilir bu oduller.

Benim Zirve Dagcilik ile bir alakam yok ancak camianin bir parcasiyim ve gorusum de bu sekilde. Paylasmakla da dogru yaptigimi dusunuyorum.

Sol Kroşe

2010-09-21T17:12:00.003+03:00

Yanilmiyorsam bu hat, "tirmanilabilir" anlamda, dikkatimi ilk kez Mumin ile birlikte kuzey ve dogu duvarlarini 10,5 saatte bitirdigimiz o faaliyette cekmisti. (Burada da ilginc bir anektod var, bu isi yaptigimiz tarihi hatirlamiyorum, hay kafam!) 4-5 yil oldu herhalde.

Bu keyifli olacagi her halinden belli hat, super ip boylariyla yukselip kuzeydogu sirtina, oradan da zirveye baglaniyordu. Soldan saga dogru cizdigi narin yay, sanki soldan gelen "krose" bir yumruk gibiydi. Isim bir anda boyle olusuverdi. Artik onu "Sol Krose" diye cagiriyordum.

Bu yazki "Aladaglar mesaimi" gerektigi gibi verememistim ve mevsim kimi duvarlar icin ucundan kacmis da olsa, yine de gitmek istiyordum.

Buyuk Demirkazik Kuzey Duvari'ndaki bu hat yeni bir rota olarak canlanabilir miydi acaba?

Egemen'in de zamani musaitti ve Kayseri'den arkadasim Umut'ta bize katiliyordu.

17 Eylul 2010 tarihinde bir kez daha kuzey duvarinin koyu golgesinde kurduk cadirimizi. gece bolca yagmur ve dolu yagdi.

Hava soguktu.

Ertesi sabah, curuklugunden hic suphem olmayan giris bolumu icin bazi alternatifler aradik. Tamami curuk ve emniyet imkanlari problemliydi. Buza da bulasmamak icin en soldan girip, eger sansimiz yardim ederse saga dogru gecme karari aldik.

Sansimiz yardim etmedi.

Keskin soguk, olumcul curuklukle birlesmis, burada harcadigimiz iki saat de olayi bastan yatirmisti. Boyle bir deneme icin uygunsuz bir tarihteydik. Ayagimda kaskati kesilmis yaklasma ayakkabilari ile ici "dolu" taneleri ile dolmus kulvar ve catlaklarda, inanilmaz bir curuklukte ve eksik emniyetle yaptigim yan gecis ve tirmanis beni cok hirpalamisti.

Tereddutsuz donus karari aldim, Egemen de kabul edince beklemeden asagi indik.

Onceki gunku soylemim gercek olmus, her ne kadar bekliyor olsak da Sol Krose'nin "kontra yumrugu" bizi erken nakavt etmisti.

Resmen ilk rauntta pes etmistik.

"Abi, soguk ve curuktu ama yapilabilir tabi" tarzinda ezik soylemlerle uzaklastik duvardan.

Aslinda cok da sasirmamistim bu sonuca zira bekliyordum. Ama hersey yolunda giderse tekrara gidecegim.

Deneye deneye dogru yolu bulacagiz artik ;)

Yine Hisarcik, yeniden!

2010-08-31T16:03:00.002+03:00

Uzun zaman sonra yine Hisarcik'la bulustuk.

Bu kez gercekten eski gunlerdeki, Hisarcik'in "Altin Cagi"nda oldugu gibiydi.

Ankara'dan kalkip gelen Egemen (İpek) ile harika iki gun gecirdik. Ozellikle son gun, eskiden oldugu gibi sabah erkenden baslayip, doyasiya tirmandigimiz bir gun oldu.

Bazalti kokladim tekrar. Egemen'in gelisi aradigim motivasyonu getirdi, daha bir iyi tirmandigimi hissettim.

Daha once uzerinde rota yok sayabilecegimiz yeni bir sektore de baslangic yaptik ustelik. Sektor IV.

Yaptigimiz tirmanislara ek olarak, 3 tane de yeni rota olustu.

Oilhead
Apex
Takunyax

Ozelikle son rota, yani Takunyax bir kismimizin iyi hatirlayacagi, yillar sonra tekrar nette karsilastigim ve internetin karanliklarinda kaybolup gitmesini istemedigim meshur Pokeimam'a ithafimdir! :)))

http://www.cenkoyun.com/pokeimam.php

Yapay tirmanis: Kolaycilik mi? Hic sanmam.

2010-08-26T15:33:00.004+03:00

Yapay tirmanisi kucumseyen, cocuk oyuncagiymis gibi goren birkac kisi ile konustum bugunlerde. Aslinda, yapay tirmanis uzerine iki kelam edebilecegim insan sayisi da birkac taneden fazla degil bu ulkede ama neyse..

Yapay tirmanis, pekcok insanin sandiginin aksine oyle kolay, her ofis memelisinin aklina estiginde yapabilecegi turden basit bir is degildir. Ustelik dogasi geregi, risk katsayisi normal tirmanisa oranla cok daha yuksektir.

Bu tarz da yine serbest tirmanis gibi, alpinizmin ve tirmanisin "macera" unsurunu kanlandiran cok onemli dallarindan birisi bence.

Bu olayi, "merdiven cikmaya" benzeten insanlari anlamiyor degilim aslinda.

Bence de bu dogru. Kayanin kendisi yerine, insan yapisi malzemelerinize tirmaniyorsunuz. Ama atlanmamasi gereken sey, o malzemeleri yine kaya uzerinde kullaniyor olusunuz. Ve cogu zaman serbest tirmanmaya imkan vermeyen ya da bulamadiginiz kaya yuzeylerinde yukselme imkaniniz var.

Tabi ki bolt kullanmadan. Eger bolt var ise, o noktada bu tarz da ruhunu yitiriyor bence.

Son olarak, yapay tirmanista beni en cok etkileyen ve saygi duymami saglayan etken ise, zorluk derecesi yukseldikce tirmanicinin olume de daha fazla yaklasiyor olmasi. A4, A5 denmeye baslandigi zaman artik, son derece zor emniyet imkanlari hatta bazen sadece kancalar uzerinde uzerinde yukselinen ip boyulari akla gelmek zorunda. Ve bu sartlarda dusmek, cogu zaman belki bir sete vurmak, butun malzemeleri yirtip almak ve buyuk, 2 faktorluk dususler yasamak demek.

Spor veya geleneksel tirmanista 10 derecelik bir zorluk, gerekeni dogru yaptiginiz surece tehlike arzetmeyebilir bile.

Ama eger A5 diyorsaniz, iste o zaman herseyin pamuk ipligine baglandigi yere gelmissiniz demektir. Bence A3'ten itibaren ciddi bir risk altindasinizdir, siz ne kadar herseyi dogru yapsaniz da.

Sirf bu yuzden bile "tirmanisin macera boyutunda" yeri hicbir zaman doldurulamayacak bir tarz bence yapay tirmanis. Hatta bazen, serbest tirmanisin onunu acan, ona yol gosteren bir "akinci" huviyetinde.

Foto:http://www.supertopo.com/a/How-To-Big-Wall-Climb-Gear-1-Essential-Aid-Climbing-Gear/a10535n.html

Son postama ek...

2010-07-28T09:10:00.002+03:00

Biraz duzeltme yapmak istiyorum:

Asagidaki son postamda, ifade seklimin maksadimin otesine gectigini farkettim. Yayinladigim bir yaziyi silmek veya duzenlemek de cok etik gelmiyor, o nedenle buradan kucuk bir aciklama yapmak istiyorum.

Netice itibariyle butun tirmanicilara saygi duyan biriyim. Son postadaki konu da, eninde sonunda geleneksel tirmanis ve tirmanici ile ilgili ve belki de bu kadar sert bir elestiriyi haketmiyor.

Sozu gecen tirmaniciyi sahsen tanimiyor olsam da, asagidaki ifade sekillerim, niyetimin otesinde yanlis anlasilmaya cok musait. Kastim bu degildi.

Artik ekmek zorlu geleneksel tirmanislarda!

2010-07-26T09:46:00.004+03:00

Haftasonu kuslar haber getirdi biraz. Dedikodu yaptik.

Soylediklerine gore artik trad rota cikma arzusu insanlari turlu zorlamalara iter olmus. Kazikli Ali Vadisi’nde, once rotayi temizleyen, ustten emniyetli calisan, yetmezmis gibi nereye hangi malzemeyi atacagini da ustten emniyetliyken deneyerek goren, rotada nereyi nasil tutacagi, nereye nasil basacagini tayin icin isaretleme yapan, ondan sonra da bilmem kac derecelik trad rota yaptim diye ortada gezenler varmis!

Sorsaniz, bir de utanmadan “dunyadan ornekler” verirler. O ornekler de bence hic tasvip edilmez tabi ama en azindan McLeod bunu E11 derecesinde yapiyor.

Yahu insan ne icin tirmanir? Yaptiginiz baska sporlardan veya tirmanisinin baska kollarindan tasidiginiz “gay aliskanliklarinizi” neden geleneksel tirmanisa tasirsiniz?

Adi ustunde GE-LE-NEK-SEL !

Bu is asagidan yukariya yapilir!

Bu is temiz olmak ZORUNDADIR!

Hatta onsight olursa en guzelidir!

Yoksa siz kendinize nasil trad tirmaniyorum dersiniz?

Bir tarihte Hisarcik’ta tirmaniyorduk. Yeni bir hatta varimizi yogumuzu ortaya sermistik. Eller sismis, bacaklar Elvis’e baglamisti artik. Derken unlu bir tirmanici arkadas asagidan seslendi: “Nurettin, malzemeleri rotada birakir misin? Bir de ben deneyeyim…”

Allah’tan o arkadas, kendini ispat veya un edinmek icin turlu soytariliklara ihtiyaci olmayan biriydi. Bu olayi sadece komik bir ani olarak hatirladim hep.

Spor tirmanista dereceler yukseliyor ve tirmanicilar o limitlere ulastikca artik hedefsiz kalmaya basliyorlar.

Kisa kayada lif lif sisirilen kol ve omuzlar bir yerden sonra kizlari ve hatta erkekleri :) etkilemekten oteye gitmiyor.

Ee sonra?

Artik ekmek hard trad’de!

Hakkini vererek 4 derece tirmanani sever, takdir ederiz. Ama 7 dereceyi homo gibi cikarsan, sadece gotumuzle guleriz!

.....

2010-07-24T17:29:00.002+03:00

Tirmanmiyorum. Deli gibi motosiklete biniyorum. Cok ozluyorum. Suclu hissediyorum. Bir sure daha tirmanamayacagim. Daha kotu hissedecegim.

Ama donecegim, tekrar tirmanacagim.

İpek Kule

2010-06-07T10:02:00.004+03:00

Aladaglar Emli Vadisi'nin tabanindaki yolda, yillardir taban teperken surekli cevreme bakinir durur, tirmanis alternatifleri arardim. Gozume ilisen "yuzlerce" alternatif icinde, Kaletepe'nin tam karsisina dusen, "kucuk kulecikler" cok sevimli ve cekici gelmekteydi.

Sari Memedin Yurdu'na kurulacak son derece keyifli ve konforlu bir kamptan cikarak bu kulelere gitmek, tirmanmak, ardindan aksam tekrar kampa donup keyif yapmak guzel olurdu.

Uzun bir otobus yolcuguluyla Trabzon'dan gelen Egemen İpek'i aldigim gibi yola cikiyor, sabahin korunde Sari Memedin Yurdu'na ulasiyoruz. Buradan sonra, kulelere cikan yamac da dahil, 25 dakikalik bir yuruyusle kulelerin altina ulasiyor ve asagidan bizi "geeel, gel" diye cagiran en kolay, oldugunu dusundugumuz hatta yanasiyoruz.

Oldukca belirgin ve yoldan da secilebilen bu hafif yatik dihedrali tirmaniyoruz. Tabanindan yukariya (tahmini) 60 m olan bu hatti arkadasim Egemen lider gidiyor, ben de kus civiltilarinin tadini cikararak manzarayi seyrediyorum. Rotanin girisinde, ortasinda ve yukarisinda olmak uzere toplam 3 tane -gorece- zorlu pasaji var. Emniyet imkani bolca var ama ortadaki pasaj biraz psikolojik yeterlilik istiyor. Cunku curuk bir blok barindiran hafif bir gobegin uzerine yukselip, bir sonraki emniyet imkanlarina kadar birkac hamle devam etmek gerekiyor.

Egemen ile yillar once, yine bu vadide tesadufen tanismistik. O gun bugun bircok kez birlikte daga gittik, kaya tirmandik. Egemn her zaman benden bu vesileyle egitim almakta oldugunu soyledi ama bence bu harika bir paylasim ve beraber tirmanmaktan baska birsey degildi.

Bugun, Egemen'in geleneksel tirmanisa gonulden bagli, yurekli bir tirmanici oldugunu goruyorum.

Uzun zamandir tirmanmiyor olmasina ragmen, her ne kadar genelde zor olmasa da, kilitlerinde psikolojik yeterlilik isteyen, belli bir capta degilseniz rahatlikla geri puskurebileginiz, bu rotayi guzelce tirmandi ve beni de cok memnun etti.

Geleneksel tirmanisin olmeyecegine dair umutlarim artti, corbadaki tuzum hosuma gitti.

Tirmanirken yasadigim keyif, zirvede bir karar ile sonuclandi. Sevgili Egemen İpek'in soyismine ithafen, adi sani olmadigindan emin oldugum bu kuleye IPEK KULE rotaya da İPEK YOLU ismini verdim.

Kim gider, tekrar eder bilmiyorum. Ama eger birileri, gidip gormek isterse, hikayesi-cizimi budur ve fotograflari da buradadir.

Tesekkurler Egemen!

Minimalpinizm

2010-05-28T15:48:00.002+03:00

Birkac yil once, bilemiyorum belki de tirmanis dergilerinden biri icin yazmaya basladigim ama asla bitiremedigim bir yazi :)

Detaylandirmaya cok gerek yok, ana fikri gayet belli. Yayinlayayim da araya gitmesin bari :)))

MINIMALPINIZM

Türkiye’de Alpinizm can çekişiyor.

Spor tırmanış çığ gibi büyürken “dağcılık” boş durmuyor elbet. “Dağcı”larımız yurdum volkanlarını tavaf etmeye, Aladağlar’ın keçiyollarını aşındırmaya devam ediyorlar. Elli yıllık rotaları tekrar etmek internet posta listelerine sayfalarca yazı yazmaya sebep oluyor, kar otobanlarında tosbağa misali tırmanmak üniversite kulüplerinde yılın tırmanışı sayılıyor. İnsanlar dağlar yerine onların eteklerine gidiyor, vadilerinde yürüyor ve buna "Alpinizm" diyor.

Dağcılık “tabana” yayılıyor!

Alpinizmle yeni tanışanların yapmaları gereken işleri, geçmeleri gereken yolları –fazla abartmamak gerektiğini düşünsem de- saygıyla karşılıyorum. Zaten sözüm yeni başlayanlara değil. Onların, bu yazıyı okuyup, ders çıkarıp, daha yolun başındayken akıllarını başlarına devşirmeleri ve yollarına ona göre devam etmeleri şart.

Benim sözüm "alpinist" olduğunu iddia ederek ortada gezenlere.

Ve bu yazının amacı, ülkemizdeki Alpinizm kalitesini eleştirmek değil, “Alpinistlerimize” baktığım zaman, canımı yakan, belimi ağrıtan bir sorunu gözler önüne serebilmek.

Dağcılık camiamıza baktığımda sırtımızdaki yükün halen son derece ağır olduğunu görüyorum. Bazı grup ve kişiler optimuma geçmeyi kısmen başarmış görünmekteler ama dünya Alpinizmi optimumdan minimuma atlayalı çok oldu. Başarılı tırmanışları masaya yatırıp, iyice incelediğiniz zaman, sonuca giden şeyin sadece üstün atletik yetenekler ve yüksek fiziksel imkanlar olmadığını görürsünüz. Diğer bütün etkenler çok kaliteli bir organizasyonla birleştirilmiş ve bu hazırlık son derece cesur minimalist kararlarla desteklenmiştir.

Tırmanıcıların karar ve sorumlulukları kendilerini ilgilendirir ancak “neyin ne kadar gerektiği” ile ilgili tabuların da artık yıkılması ve insanların bu duruma bir köşesinden yakınlaşması gerekiyor. Minimalist yaklaşım sadece çok kaliteli, üst düzey ve çıta yükselten tırmanışlarda değil, dağda yapılacak her türlü tırmanış faaliyeti için önemlidir. Unutulmamalıdır ki Alpin tarz yapılan bir işin kalitesini ve değerini, işin ne olduğu kadar nasıl yapıldığı da belirler.

Aslında mantık çok basit: Ne kadar hafif olursanız o kadar, süratli ve rahat olursunuz.

BDK Kuzey Kis Tekrari!

2010-03-19T14:09:00.004+02:00

Arkadaslar arasinda konusurken cok yerde soyledim. Simdi de yaziyorum:

Hic kimse kusura bakmasin!

Bana gore Turkiye dagciligi ve alpinizminin tarihinde, gecirdigi evrimi gosteren, muhurleyen bir tek tirmanis var:

Buyuk Demirkazik Kuzey Duvari Kis Tirmanisi! Dogan Palut ve Batur Kuruz'un bu muhtesem cikisi o donemden bu yana aklima her geldiginde icimi titretir, tuylerimi diken diken eder.

Baska pekcok iyi is yapilmistir tirmanis tarihimiz boyunca. Baska pekcok is km tasi unvanini da hak etmistir.

Ama BDK Kuzey Duvari'ni kisin cikmak, baska, bambaska birseydir!

Ve bu muhtesem tirmanis, iki yurekli alpinist tarafindan tekrarlandı!

Aykut Turem ve Mustafa Yesildal, 13 Mart 2010 tarihinde basladiklari tirmanisi 15 Mart 2010 tarihinde zirveyle bulusturdular ve 16 Mart gunu de tekrar kampa indiler.

Bu tirmanisi yapabilmek icin, hayatlarinda biriktirdikleri emegin ve zihinlerinde savrulan dusuncelerin nasil oldugunu tahmin edebiliyorum.

Muhtesem bir isin ilk tekrarini yapmakla sadece ust sinif bir is gerceklestirmediler. Ayni zamanda, sadece ilklerin pesinde kosma sevdasina tutulmus zihinlere de muthis bir mesaj verdiler.

Turk tirmanis camiasi, populer isimlerin, populer kulturun, metrelerin, endazelerin pesinde salak oldugu su donemde, yapilan bu ve benzer islerle silkinip kendine donmeli ve "ruhu olan" her ise sahip cikmalidir.

Aykut ve Mustafa!

Beni mutlu ettiniz, gonlumu kazandiniz.

Saygilar sunuyorum...

Cingillibesik Kuzey Yuzu Ilk Kis Tirmanisi

2010-01-04T11:06:00.005+02:00

2010 kis sezonuna Cingillibesik Kuzey Yuzu’nde merhaba dedik!

Kis dagciligina ozlemle gecen uzun bir aradan sonra tekrar Aladaglar’a donme imkani buldum. Hemde dagda birlikte olmaktan en cok keyif aldigim insanlardan ikisiyle. Boulderhane Ibrahim Akcay Istanbul’dan, buyuk kaptan Yenal Ege’de Bodrum’dan tesrif etmislerdi. Kayseri’de bulusup hazirliklarimizi tamamladik ve Dipsiz Gol tarafi icin yaptigimiz planlari degistirerek Sari Memedin Yurdu’nda kampimizi kurduk. Bu kamptan hareketle, benim iki yil once yilbasi zamani, Eznevit sirtlarinda yururken gozume carpan ve cikmayi istedigim Cingillibesik Kuzey Yuzu’nu deneyebilirdik.

27 Aralik 2009 Pazar gunu, sabah saat 03:30 gibi kampi terkettik ve 3 saatten biraz daha fazla bir sure sonunda Cingillibesik Kuzey Yuzu’nu sagdan sola carpraz bolen, oldukca hasmetli bir kulvar/koridor sisteminin basina varmistik. Buradan baslayan kulvar sistemi oldukca net bir sekilde yuzeyin ust kisimlarindaki bir acikliga kadar yukseliyordu.

Kar, yer yer oldukca derin, hava inanilmaz sekilde ilik ve guzeldi. Tum gun tirmandik ve zirve sirtinin 30 m. kadar altinda, tulumsuz matsiz vaziyette bivakladik.

Ertesi sabah, kalan son etabi da tirmanarak yuzeyi bitirdik. Buradan zirveye gitmemeye karar verdik cunku bu epey zamanimiz alacakti, cok kotu bulutlar uzerimize dogru gelmekteydi ve inisi zirveden sonra yapmaya calismanin bize neye patlayacagina dair hicbir fikrimiz yoktu. Inisi tirmandigimiz yuzeyden yapmaya karar vermistik ve vakit gecirmeden bu ise girismenin onemli oldugunu da anlamistik. Hem Yenal’in da otobusune yetismesi gerekiyordu.

Dogru bir karar verdigimizi, ilerleye saatlerde yagan kar ve iyice igrenclesen zemin yapisi ile anladik.

Bu yüzün ilk kış tirmanisi oldugundan eminiz. Yazinin cikilip cikilmadigini ise bilmiyoruz, daha evvel cikilmamis dahi olabilir.

Netice de, cok sevdigim super arkadaslarimla harika bir haftasonu gecirdim. Tesekkurler beyler!

Fotograflar

Ulu bilgeliğe tevazu dopingi!

2009-12-11T09:44:00.002+02:00

Dun Umut beni, Ahmet Serif Izgoren'in seminer/sunu/sov/stand up'ina goturdu...

Programini bitirirken, kendi tevazu ve bilgeligini anlattigi uzun manzumeye girisen Izgoren, "bir tisort bir pantolonun" kendisinin en iyi kiyafeti oldugunu soyledi ve "cocuk esirgeme kurumuna giderken giydiginiz kiyafeti, Genelkurmay'a giderken de giymiyorsaniz adam degilsiniz bi kere" dedi... Kendisi oyle yapiyormus da...

Hmm...

Sen bir yandan, bir ilkcag filozofu gibi konus, sonra da cikip, insanlari "kiyafetlerine gore degerlendir"!!!

Peh...

Bansko Mountain Film Festival

2009-11-28T21:03:00.002+02:00

Bulgaristan'in meshur kayak merkezlerinden biri olan Bansko'ya gittik, dag filmleri festivalini gormek icin.

Guzel bir yer ve haliyle biraz turistik. Pist yapmak icin "gercekten cok" agac kesmisler ama...

Tam bilemiyorum ama yaklasik 1 hafta suren festival programinda, izlemeye deger guzel filmler vardi. Bansko'nun orta yerindeki bir binada, mutevazi iki salonda yapilan gosterimlere ilginin cok da oldugunu soylemem dogrusu. Biz de, "Am Limit" gosteriminin ardindan, Alex Huber ile yapilacak soylesi icin gelmistik aslinda. Son donemin ve modern tirmanis zamanlarin onemli isimlerinden biri olarak gordugum Alex Huber'le biraz soylesmek iyi olacakti diye dusunuyordum. Ancak son anda yapilan bir aciklamayla, Alex efendinin "ucagini kacirdigini" duyduk, "gelemiyordu".

Eh,be Alex'cim, oldu mu simdi? Oysaki ben sana sormak istiyordum:

"Tamam, iyisin, guzelsin, super tirmanicisin hatta. Ama sirf yaptigim isle ismin duyulsun diye koskoca El Capitan'da basta asagi butun tutamaklari magnezyumla isaretlemek de biraz ayip olmuyor mu yani? Sana hic yakistiramadim, cik, cik,cik... Hayir, sonra temizlesen, hadi neyse..."

Saka bir yana, sohbet iyi olabilirdi, biraz ilham alirdik.

Birkac hafta once de, yine Bansko'da Walter Bonatti'yi konuk etmislerdi ve pekcok arkadasim, bu yasayan efsaneyi yakindan gorme ve tanisma serefine nail olmuslardi. Onu gormeyi cok daha fazla isterdim, o ayri...

Bu arada arkadasimiz Alex Penkov'un, "Dunyanin En Uzun Tyrollean Traversi" uzerine yaptigi 59 dakikalik son filmi de izledik. Izlerken gercekten heyecanlandim. Daha once yine burada yazdigim ilgili yazinin ardindan, cocuklarin bu eforunun Guinnes tarafindan "tescil" edildigini ogrenmek, beni gercekten cok mutlu etti.

Bu arada, bu gecisin ip ve her turlu diger masrafi iceren yaklasik 7000 Leva'lik butcesini tek basina saglayan ve dagda da bu is icin deli gibi calisan, bilgisayar muhendisi bir elemana da hayran oldum desem yeridir. Bazi insanlarin ufuklari ve yureklerindeki genislik beni gercekten cok etkiliyor.

Tusker

2009-10-25T05:43:00.004+02:00

Kenya'nin en meshur ve en cok satan birasinin, burada yazmaya degecek kadar guzel oldugunu dusunuyorum.

Tusker'in tarihi oldukca eski, koloni donemine kadar uzaniyor. Kenya National Breweries'e ait firma ilk kuruldugu donemde, firmanin sahibi bir fil tarafindan oldurulmus ve bu da firmanin logosuna bir fil grafigi konulmasina, isminin de fildisinden tureme Tusker konulmasina sebep olmus. Ingilizce'de "Tusks", bazi memelilerde gorulen, cift ve sivri disleri anlatir.

Tusker her yil girdigi yarismalarda surekli olarak altin madalya kazanan, icimi gercekten cok hos ve bir o kadar da unlu bir bira. Bir gun yolunuz duserse mutlaka deneyin. ( O kadar unlu olmasa da, Etopya icin de St.George'u oneririm)

Koca bir tarih, magrur bir bagimsizlik seruveni ve inanilmaz bir yoksulluk

2009-10-24T15:03:00.002+03:00

Dortbucuk yilin ardindan, tekrar Etyopya’nin baskentinde, Addis Ababa’dayim.

Neredeyse degisen hicbirsey yok, hicbirsey. Ustelik yine gelip Ghion isimli, yesillikler icindeki ayni otele yerlestim. Oldukca eski bir otel, ayni paraya yeni ve daha guzel oteller oneriyor herkes ama bir sekilde seviyorum ben bu kohne oteli.. Hem sehrin en buyuk meydaninin hemen yaninda. Adamim Bob Marley icin her yil insanlarin toplandigi hatta yanilmiyorsam ot tutturmenin bile o gun icin serbest birakildigi meshur “Devrim Meydani”…Reggea’nin anavatanini Jamaika, kahveninkini Kolombiya sananlara biraz daha “okuma” onerivereyim hemen burada…

Hicbirsey degismemis diyordum. Otelden cikar cikmaz, arkadasca yanasan, yol boyu pesinden ayrilmayan, yardim havasina burunen, sonunda da para isteyen o cocuk bile degismemis neredeyse.. Sadece bu seferki beni inceden tehdit etmeye calisti, yanlis adama cattigini farkedince de “Allahindan bul, stinky dog!” diyerek uzaklasti.

Yurudum…

Yurudukce daha cok dusundum. Fakirligi, bir kez daha en aci, en ciplak gercekligiyle gordum. Pekcok yerde elim fotograf makinesine gitmedi, gidemedi. Yine cok utandim insanligimdan. Sadece ilk bakista anlayamadigim bir manzaranin ne oldugunu farkedince, cok uzaktan geri dondum. Utanarak, gizli sakli bastim kucuk makinamin deklansorune, bel hizamda saklayarak…

Beynime yerlesmesinden korkarak, kacamak sekilde fotograf makinesine hapsetmeye calistigim goruntu, kucuk bir isporta tezgahina aitti. Kucuk, on-onbes metrelik rulolar haline getirilmis, ilk anda anlayamadigim, bilincimin ihtimal vermesi bu kadar geciken bu malzemeler, kumas ya da kurdela falan degildi.

Tuvalet kagidiydi onlar!

Evet, tuvalet kagidi. Ana amaci “boku kucaklamak” olan tuvalet kagidinin, bu sekilde parcalara ayrilarak iki gariban insana ve muhtemelen, onlarin ekmek bekleyen cocuklarina umut olacagini nasil dusunebilirdim ki?

Bunu dusunemedim tabi. Ama farkettikten sonra cok dusundum, dusunmekten alamadim kendimi…

Ya, “tuvalet kagidini bile”, boylesi sartlarda tutam tutam almak zorunda kalanlar? Inanilir gibi degildi benim icin. Belki de atmosferin kendisi etkide cok fark yaratiyordu, bilemiyorum. Afrika’nin pekcok yerinde, pekcok yoksulluk manzarasi gordum. Sokak pazarlari ve saticilarinda, bizi cok sasirtacak satis sekilleri ve ortamlarina tanik oldum. Hep daha da ucuzlatmak icin, naylon posetlerin icine paketlenmis, bir icimlik sular, 20-30-40 gr’lik deterjanlar, 100 cc’lik aycicek yaglari, 70 gr’lik salca konserveleri...

Bir seferinde, ucakta elime gecen bir dergide ”dunya ekonomisinin %70’inin, gunluk geliri 1 dolarin altinda olan insanlarca yaratildigini” okumustum.

Insanoglunun kendisi icin olusturdugu dunya duzeni hic adil degil. Bugun Somali’de yasasam, korsan olmak icin hic tereddut etmezdim herhalde...

Ruhum arabada uyuyordu..

2009-10-09T16:50:00.003+03:00

Vratza'da, ismini bilmediğim, güzel, yer yer negatif, 30 metrelik bir çatlak rotası tırmanıyorum. Kaya, çatlak, hamleler, rotanın homojenliği harika...

Tek kusur, bu güzelliğin ruhunun "boltlarla" öldürülmüş olması. Ben de boltları kullanarak bu güzel çatlak hattının anlamını çiğniyorum. İndiğimde dönüp rotaya bakıyorum ve ne hissettiğimi soruyorum kendime..

"Hiçbirşey" hissetmediğimi anlıyorum maalesef...

Çatlak tırmanmak, takoz kullanmak ve bir takım "endişeler taşımak"...

Hiçbiri yoktu tırmanırken...

Huzur içinde tırmanış

2009-10-09T16:37:00.002+03:00

Dom na Alpinista...

Vratza'daki dagevinin ismi bu sekilde geçiyor. Bu binada konaklayabilir veya çevresindeki altı çimen üstü ağaç zeminlere çadırınızı ücretsiz olarak kurabilirsiniz.

Vratza'da kayalar hemen hemen tamamen boltlanmış. Ama ek olarak çok büyük de bir geleneksel rota potansiyeli var ve hissettiğim kadarı ile çok iyi geleneksel rotalar da açılmış. Ama tırmandığımız birkaç geleneksel hatta yoğun bir sikke-bolt kirliliği vardı. Diğer daha ciddi rotalar için yorum yapamayacağım çünkü görmedim maalesef.

Yorucu tırmanış gününün ardından, bu dağevinde bulabileceğiniz çeşit çeşit yemek gerçekten büyük bir nimet ve daha güzel olan şey ise fiyatların gerçekten makul olmasıydı.

German

2009-10-09T15:55:00.002+03:00

Bu kez Sofya yakınlarında, Lakatnik'teyiz.

Lakatnik, yemyeşil ağaçlar arasından fırlamış bembeyaz kayaları ile çok güzel bir bölge. Kayalar ve rotalar, dere tabanından oldukça yüksekte ve tırmanış başnagıçları daracık bir setten yapılıyor. Bu dar set boyunca, her yere kalın çelik halatlar döşenmiş durumda ve bu halatlar vasıtasıyla emniyetçi kendini sabitleyebiliyor. Hatta tırmanış bölgesine geçiş için oldukça riskli bir köşeyi dönmeniz gerekiyor ve yerel tırmanıcılar bunu bir avantaj olarak değerlendiriyorlar. Bu sayede onlar tırmanırken ortada kalan eşyaların, tırmanıcı olmayanlar gelemeyeceği için güvende olduğunu düşünüyorlar.

Biz buraya ayırdığımız bir gün üçünde, sadece küçük bir bantta tırmanabildik. Ancak bölge, çok daha geniş turmanış olanağı sunuyor ve yeterli miktarda, geleneksel tırmanılabilecek çatlak hatları da mevcut. Kayalar harika şekilde güneş aldığı için, kışın bile rahatlıkla tırmanılabileceğini düşünüyorum. Tekrar gitmeliyiz.

Gün biterken, arkadaşlarım bana "German Route" isminde güzel, boşluklu bir rotayı, maalesef biraz geç kalmış olarak gösteriyorlar. Isim bana rotanın bir Alman tarafından açılmış olabileceğini çağrıştırırken, aslında rotanın ilk çıkışının pek popüler abimiz Ivaylo Ninov tarafından yapıldığını, ve bu elemanın Bulgaristan'daki lakabının "German" oluduğunu öğreniyorum.

Maalesef bu güzel hat, şu anda boltlanmış durumda!

Kararan günde yapacağımız birşey yok ve bu rotayı da "trad liste"ye kaydederek eve dönüyoruz...

Konserve projeler...

2009-10-01T13:17:00.005+03:00

Eveeet! Konserve proje hatlarına bir yenisi daha eklendi.

Abarta abarta, 7-9 gun olarak kendimize geniş geniş ayirdigimiz Ramazan Bayrami ve tatili maalesef, tirmanis acisindan pek verimli gecemedi. Soguk yagmur ve kotu hava hic imkan vermedi. Aladaglar gunlerini genelde kisa tirmanislar, uzun yuruyuslerle ve bol bol yemek yiyerek gecirdik.

Bu esnada, daha once hic gitmedigimiz bir bolgeye yuruduk. Burasi , ismini de cok iyi bilmemekle birlikte, Emli Vadisi girisinden baslayarak Yelatan'a kadar kesintisiz uzaman kaya bandinin oldugu bolge idi. Zaman zaman yagan yagmura ragmen, yuruyus oldukca zevkli gecti. Ve bir suredir de uzaktan takip edip hayal kurmakta oldugum sekliyle guzel tirmanis imkanlari barindirdigini gordum. Pek cok potansiyel rota belirledim ama bir tanesi var ki, dayanamayip, havanin duzelme trendine girdigi ilk gun, Nigde'den Dursun'u arayarak solugu altinda aldim.

Ancak sansimiza, hava acmamisti ve gercekten cok soguk bir havada titreyerek hazirlanmaya basladik. Daglarda, benzer kotu havalarda cogu zaman tirmaniyoruz tabi ama bu rota pek de oyle rahat rahat tirmanilacak gibi degildi. Acikcasi bekledigimden daha zor cikti ve bu sogukla da birlesince rotanin "hakkini" veremeyecegimi farkettim. Bir 15 m. kadar yukselmeyi basardim ancak sogugun etkisiyle kayada pek tutunamiyor, hamle yapamiyordum. Bu sartlar altinda, surekli yapay tirmanarak yukselmek istemedigim icin de, projeyi konserveleyerek, yaz icin rafa kaldirmaya karar verdim.

Gercekten cok guzel bir hat, gitmek isteyen olursa tarif verebilirim. Yaklasik bir ip boyu kadar degisik genisliklerle yukselen ve sola dogru gecen catlak, sonrasinda biraz yatiyor ve ardindan tekrar zorlasarak yukariya ulasiyor saniyorum. Guzel taraflarindan biri de, tirmandiktan sonra, sol tarafa yurunerek, hemen yakinlardaki bir araliktan asagiya inilebilir.

Ve hemen bir sag ve bir solunda da cok guzel hatlar var. Yani yanyana 3 tane cok guzel rota olacak diye umuyorum.

O ve daha nicesi...

2009-09-03T21:41:00.004+03:00

1. Grosglockner
2. Mont Blanc
3. Grand Cappucin
4. Grand Jorasses
5. Petit Dru
6. Eiger Kış
7. Matterhorn Kuzey Duvarı Kış
8. Cima Grande
9. Trango Kulesi
10. En zor Bulgar rotalari

Thalay Sagar hazirliklari icin Vihren Dagi'nda tirmanırken oldu...

Bulgaristan daglarinda ve tirmanis bolgelerinde gezerken bu ve benzeri yad tabelalarindan o kadar cok gordum ki!

Onlar kendi kayiplarini, arkadaslarini, dostlarini bu sekilde, ait olduklarini dusundukleri o daglara teslim etmisler.

Ama benim esas dikkatimi ceken, bu kucucuk tabelanin bile aslinda nasil bir tarih barindirdigi. Ve buradan hareketle aslinda bu dunyada kimlerin nerelerde, nasil yasadigi, ne tirmanislar yaptigi...

Saygi duydum dogrusu. Huzur icinde uyusun...

Kominite

2009-08-28T08:50:00.002+03:00

Vitosha Dagi, Sofya'da.

Gecen kis buz tirmanmak icin gittigimiz bu daga bu sefer kaya tirmanmak icin gittik sonunda. Zümrüt gibi çam ormanları arasında akan, suyunu içebildigimiz billur dereler ve burada yükselmiş granit bloklar. Oldukca kucuk bir bolge idi ama oldukça yeterli ve keyifli.

Rotalarin tamamina yakini çatlak hatlari içeriyor ve buyuk bir gunah işlemiş, çatlak-trad demeden onlerine ne gelirse boltlamislar. Bazi rotalar kismen boltlu olarak gidiyor ama bana sorarsaniz bunlarin tamami trad tirmanilabilir. Ama bu bolt meretinin isleri nasil kolaylastirdigini da gorebiliyorsunuz bu arada.

Granitte tirmanmak cok guzeldi.

Once III+'lik bir rotayi "Babaanne Catlagi" ciktik. Ardindan IV+'lik, 40 m uzunlugunda bir hatla isinmaya devam edelim dedik. Bir arkadastan aldigimiz bilgisayar ciktisi rehberdeki aciklamayi Agi'ye tercume ettirmeye calistim. "Kullanilan malzeme", "kullanilacak malzeme" arasindaki celiski ve "anchor" lafini bir turlu bir yerlere oturtamadik. Ve bugun yanimizda hic emniyet malzemesi yok. Sadece ekspresler var.

Basladim tirmanmaya...

Negatif giristeki ilk bolt 5. metrede! Sonra catlaga ulastim ve bir 4 metre daha yukseldim. Eee, sonraki bolt? Gorunmuyor. Devam... Rotaya IV+ demisler ama hakkini vermisler. Dereceleme boyle olmali. Turkiye'deki kümes havasinda kesin V+'yi alirdi bu rota!

Ilk 25 metreyi, 4 bolt ve yukselmis bir nabizla geciyorum. Hat harika bir "köşe" rotasi ve boşluk duygusu çok güzel. Sofya bile gorunuyor.

Son bolttan sonra istasyona kadar olan 15 metre cok hafif yatiyor ve bolt yok. Burda dagciligi konusturuyorsunuz :)

Agi yukari geldiginde, rehber aciklamasi ile ilgili yorumu netlestiriyorum. "Anchor diyen rotalarda takoz alinacak!"

Uff....

Kisa gunu VII'lik bir catlak rotasiyla bitiriyorum.

Sofya'da bisiklet...

2009-08-28T08:42:00.002+03:00

Sofya'dayiz.

Bir sehirde heryere bisikletle ulaşabilmek ne güzelmiş. Belki cogu sehirde bu boyle ama bazı yerlerde bisiklete binmek gelenek gibi. Bu da isleri daha da keyifli hale getiriyor.

Bir de motosiklet olayi burada resmen patlamis! Daha 1-2 yil oncesine kadar kimse motosiklete binmezken veya caldirma tehlikesiyle motosiklet almaya cesaret edemezken, simdi olay almis basini yurumus. Bir Kawasaki bayisi gorunce daldik hemen. Spesyal makineleri yakindan inceledik, agzimin sulari sel oldu. Burda zenginler iyi zengin olmus, Shoei kasklar cerez gibi satiliyor. O sirada kroscu bir grup geldi. Motorlarini bu magazanin deposuna biraktilar, pahali jiplerine binip donduler. Bayii ayni zamanda da garaj hizmeti veriyor yani. Vay be...

İyi rota nasıl olur?

2009-08-20T13:47:00.005+03:00

Söyleyeyim;

Tecrübe ile çok alakalıdır aslında.
Ama bazen de "çok tecrübeli?!" tırmanıcıların hınzırlıklarına alet olabilir "iyi" ya da "kötü" rota hatları.

Bana sorarsanız çürüklük bir rotayı iyi ya da kötü yapmaz. Bu tırmacının damak tadıyla çok alakalı birşeydir.

Rotaya yaklaşımın uzun ya da kısa olması rotayı iyi ya da kötü yapmaz. Uzak, kimsenin olmadığı, uğramadığı rotalar bazen en iyileridir ;)

Bana sorarsanız, rotanın yatıklığı-pozitifliği, çürüklüğü-sağlamlığı, uzaklığı-yakınlığı değildir onu iyi ya da kötü yapan. Tırmanıcının zevki ve keyif anlayışı tamamen belirleyicidir bu konuda.

Kusku goturmeyecek en net gercek, rotanın istikrarlı ve harmonik bir yapıda olmasıdır. Bu şekilde oluşturulmuş bir hat üzerindeki çürüklük vb ayrıntılar, tırmanıcı olarak tamamen sizin algınızla alakalıdır. Yani çürüklük bir rotayı sadece "çürük" yapabilir. Bu aynı zamanda rotanın kötü olmasını gerektirmez. Uzaklık bir rotayı sadece "uzak" yapabilir, rotanın kötü olmasını gerektirmez.

Çok önemlidir!

Zorluk derecesi, o rotayı tırmanacak olan kişiye limitlerinin altında, limitlerinde veya "üzerinde" olarak doğru bir anlayışla hizmet edebilmelidir.

Örneğin, devamlı olarak III, III+ giden 600 m.lik bir rotayı tırmanmak harika olabilirdi benim için. Neden olmasın? Belki limitlerimin altında ama bu durum bu rotayı "kötü" yapmaz. Belki senin tercih etmeyecegin bir rotadir, hepsi o kadar.

Ornekler vermeye calisayim:

Kucuk Demirkazik Kuzey Duvarin'da, Tunc Findik ile birlikte tirmandigimiz rota, Avcı. III derece yuksel, yuksel, yuksel sonra bir ip boyu VII seni hirpalasin dursun. Belki ben tırmandim ve keyif aldım ama bana sorarsanız bu KÖTÜ bir rota. Rotanin %95'ini çok rahat cıkabilecek bir sürü insan, bu zorlu kilit yüzünden belki asla yaklasmayacak bu rotaya.

Sulagankaya 2, Serkan Ercan- Batur Kürüz. Belki kendileri çok eğlenmişlerdir ve memnunlardır ama KÖTÜ. VIII+ ?'lik 4m.lik bir kilit! VII+?'lik bir balkonlu baca? ama rotanın gerisi III,III+. V,VI bile tırmanabilen insanlar 4 m.lik salak bir kilit yuzunden asla yaklasmayabilecekler bu rotaya veya bu daglarda VIII ? :) cikmak isteyenler, 4m.lik bir etap icin rotanın geri kalan hamallığını asla yapmayacaklar.

Ve belki de sırf bu yuzden (tekrar gormeyecegi icin) tasinan ve cakilan o boltlar her zaman elestirilecek, asla affedilmeyecek. (Belki de sırf bu yüzden degil:))

Parmakkaya klasik örneğin; İYİ ve GUZEL!

BDK, Dogu ve Kuzey; Cok tadinda, İYİ ve GÜZEL!

Riders on The Storm; Ortasında acayip çürük belki ama İYİ ve GÜZEL!

Uc Silahsorler; Çürüklük var yer yer ama İYİ ve GÜZEL!

Mystic Posse; güzel ne kelime, MÜKEMMEL!

Neyse, örnekleri uzatmışım biraz. Şu "tırmanıcı hınzırlığı" ile bağlayarak konuyu kapatayım:

Avcı, Sulagankaya 2 veya baska isimlerdeki gibi kötü, yukarıda saydığım sebeplerle tekrar görmeyecek rotaların kilitlerine de yok VII, VII+, VIII,VIII+ dereceler vermekten, bu konuda biraz "yumuşak" davranmaktan çekinmez bu "hınzır" tırmanıcılar. Nasılsa yukarıdaki sebeplerle, tekrarları imkansiz gibi birsey olacaktır. O halde tarih sayfalarına girme hususunda "en" leri denemenin ne zarari olur ki? ;)

Yukarıdaki rota isimleri icin kusuruma bakilmaya. Rotaların, "kötü"lüğünü, yukarıdaki bağlamda topolara bakarak anlayabilirim ben. Ama "iyi"liği ve "zorluk derecelerinin onaylanması" ancak tırmanılarak olur. Sulagankaya 2'ye bu baglamda lafım olamaz, henuz tirmanmadim.

Ama tırmandığım rotalar için çok dürüstçe konusacak olursam, rota zorluklarıni belirlerken, "en zor" olma yolunda hic hata yapmadigimi inancla iddia edebilirim. :D

Ve iyi rotaların tekrarlarını sizden özlemle beklerim...

Yeni kayalar

2009-06-12T10:08:00.003+03:00

Evet! Harika yeni kayalar bulduk.

Bu kayalik bolgeyi bir kış vakti Agi ile dolaşırken keşfettik. Şehire hiç de uzak olmayan ama bir o kadar da iyi korunmuş, kirlenmemiş harika bir kaya bandı. Her nekadar kısa da olsalar ipli tırmanış icin harika catlaklar sahip bu mekanda, cok da harika bir kısa kaya potansiyeli var.

Biz gidip ufaktan tirmanmaya basladik ve tadina da doyamadik. Bu bolge kisa kaya icin ayiracagimiz kisa gunlerin vazgecilmez mekani olacak gibi gorunuyor. Ilerde paylasmaya devam edecegim.

Nerededir, nasil gidilir faslini ise geciyorum simdilik. Gormek, tirmanmak isteyen buyursun, birlikte gideriz tabii...

Karakaya'nin geleneksel senligi..

2009-05-18T10:24:00.002+03:00

Bu yil üçüncüsü düzenlenen Karakaya tırmanış şenliğine katıldık yine.

Bu kez Nedim ile birlikte motorlarla gittiğimiz Karakaya'ya, yoldan geçerken uğrayıp aldığımız Hakan'ı da götürdük. Hem üç motor yol yapmak çok keyifliydi hem de bir yıl aradan sonra Karakaya'da tırmanmak.

Her seferinde olduğu gibi Tatar Sektor'un üzerinde oturup, batan gunesi seyretmek, Mehmet Abi ve diger arkadaslarla hasret gidermek yaptigimiz bin küsür km ye değdi dogrusu.

Organizasyon bir de teveccuh gosterip, slayt/video gosterisi yapmami istedi benden. Hisarcik ve geleneksel tirmanis üzerine birkaç kelime ettim ve videolar gosterildi. Anadosk'a ve emegi gecen herkese bu organizasyon ve teveccuhleri icin birkez daha tesekkur ederim.

Tırmanıcı?

2009-05-11T12:27:00.002+03:00

Yeri gelmişken şu tırmanış terminolojisini yerli yerine koyalım!

Son yıllarda, bu "tırmanıcı" lafı çok kullanılmaya başlanır oldu. Eh "tırmanıcı" sayımız artıyor ya, ondan olsa gerek...

Tırmanıcı kelimesi kaba tabiriyle zaten herkes tarafında iyi kötü anlaşılabilir. Ama aslında kendine "tırmanıcı" diyenlerin, kendilerine yakıştırdıkları bu havalı sıfat üzerinde biraz düşünmeleri gerekir.

Kimlere tırmanıcı denir? Bunu ben de bilmiyorum, haddim de değil üstelik.

Ama şunu iyi biliyorum:
Bol bol konuşup, neredeyse hiç tırmanmayanlara "tırmanıcı" denmez.

Bir de ülkemizde en çok ihtiyaç duyduğumuz şekliyle;
Sadece spor tırmananlara, tırmanıcı degil, "spor tırmanıcı" denir.

Kapuzbaşı

2009-05-11T11:57:00.003+03:00

Kayseri'nin Yahyalı ilçesinden, Kapuzbaşı Şelaleleri'ne doğru ilerlerken, artık Kapuzbaşı'na çok yaklaştığınızda başlayan bölgeye, sahip olduğu duvarlar, kayalar, şelaleler, çam ağaçları ve tırmanış imkanlarından dolayı "Türkiye'nin Yosemite'i" desek, hiç de abartmış olmayız diye düşünüyorum.

Bölgeye son gidişim üzerinden en az 10 yıl geçmişti. Geçtiğimiz Pazar günü ben, Agi, Nedim, Dursun ve Cüneyt Abi olarak, 3 motor üzerinde Kapuzbaşı yollarına düştük. Çamağaçları ile bezeli, kahverengi ırmağın gürül gürül aktığı bölgeye girdiğimizde bir an kendimi kaybettim. Fotoğraf çekmek için bir mola verdik ama ben o muhteşem duvarların büyüsüne kapılmış gitmiştim çoktan. Arkadaşlarımla ne konuştuğumuzu bile hatırlamıyorum.

Son on yılda değişen, olgunlaşan tırmanış anlayışım, on yıl önce görüp, belki de kıymetini bilemediğim bu bölgeyi tekrar yorumlamama neden olmuş ve beni büyük bir duygu karmaşasının içine itmişti.

Harika! Tek kelime ile "Harika!"

Peki tırmanış? Elbette! Öyle güzel, öyle muhteşem ki... Bu yaz fırsat buldukça gidip tırmanmaya çalışacağım. Katılmak isteyenleriniz olursa çok memnun olurum.

Bunun yanında büyük bir tehlikenin de kapıda olduğunu biliyorum. Ünlü sponsorlarıyla gazlanmış, tırmanış dünyasının "ünlü" "uzun spor rota yapıcıları" Türkiye'deki işbirlikçileriyle birlikte, buraya da el atmakta ve "ünlü" web sitelerinde kendi reklamlarını yapmakta gecikmeyecekler.

Cahil ve umarsız "tırmanış camiamız" bu haldeyken, bizlerin çabaları bu saldırıların karşısında durabilecek mi bilmiyorum. Böylesine büyük, böylesine gözü dönmüş bir harekete karşı tek başıma yapabileceğim birşey yok.

Tırmanış adına kendimi bildim bileli durduğum yeri koruyacak, dağların ve uzak, alakasız her türlü bölgenin boltlanması konusundaki karşı duruşumu sergilemeye devam edeceğim.

Hiç kimseye hissettirilmeden, el altından, gizlice ve utanmazca yapılan yapılan boltlamaları da vatan hainliği olarak görüyorum.

Alpinist kapanıyor...

2009-01-19T09:46:00.003+02:00

Dağcılık-Tırmanış dergilerinin tartışmasız en iyisi, her sayısı bir kilometre taşı olan Alpinist finansal çıkmaz yüzünden kapanıyor.

Önceliği her zaman içerik olan, amacı sektörel tüccarları memnun etmek değil, okuyucuyu doyurmak ve iyi işleri desteklemek olan dergi, bu haliyle ve maalesef daha fazla dayanamadı.

Bende sadece, hasbelkader elime geçmiş 2 sayısı olan Alpinist, farkını ve güzelliğini bana da hissettirmişti. Bu 2 sayıyı gerçekten birer başyapıtmışçasına farklı bir yerde tutuyorum.

Bizim biricik dergimiz Takoz'un da çektiği sıkıntıları düşününce insan daha çok üzülüyor.

İnternet güzel şey ve fakat iflahını kesiyor bu dergilerin :(

www.alpinist.com

Dunyanin en uzun Tyrolean Travers'i

2009-01-17T10:36:00.005+02:00

Bir grup çılgın Bulgar, dünyanın en uzun Tyrolean Traversi'ni gerçekleştirmek üzere 2008 yılı Eylül ayında bir araya gelirler. Hedef, Rila Daglari'ndaki iki buyuk tepe olan Maljovica ve Orlovec zirvelerini birleştirmektir.

1800 metrelik iki statik ipi, bu zirveler arasında taşımak ve germek, ekibin toplamda bir ayini alir. Gecerli rekor 900 metre civarlarindayken, Guinnes'e girmek icin yapilan bu girisim oldukça titiz bir çalışma gerektirmektedir. Dağcı, tırmanıcı ve fizikçilerden oluşan ekip, bütün hazırlıklarını yapar ve geçiş bir öğleden sonra saat 14:00'de başlar.

Ancak yapılan hesaplar gerilen bu iki ipin rüzgar nedeniyle birbirine dolaşmasını engelleyemez. Ve daha önce benzer tecrübeleri olan esas oğlanın traversi bitirmesi saat 21:00'i bulur. Karaya ayak bastığında rüzgar nedeniyle hipotermi eşiğinde ve emniyet kemerinin bacaklarına oturması yüzünden yürüyemez durumdadır.

Guinnes yetkilisi de geçişi baştan başa izler ve kaydeder.

Arkadaşım Svetlio, bu hikayeyi bana fotoğraflar ile anlattı ve videosunu birlikte izledik. İsimleri, yükseklikleri ve mesafeleri tam net hatırlayamadığım için üzgünüm ama Guinnes tarafından onaylanırsa zaten herşey tescillenmiş olacak.

Bununla beraber bazı noktaların kabul edilip edilmeyeceğini de bilemiyorlar. Bu aylarda Guinnes'in kararı belli olacak ancak Guinnes geçişin alçaktan yükseğe doğru ve yardımsız yapılması gerektiğini söylüyormuş. Ancak bu geçiş yüksekten alçağa doğru yapıldığı ve dolaşan ip yüzünden yardım verildiği için kabul olmama riski var.

Gerçekten büyük emek vermişler ve risk almışlar. Umarim Guinnes bu girişimi tanır ve amaçlarına ulaşmış olurlar.
(Örnek foto temsilidir, bu faaliyete ait değildir.)

TARIH AFFETMEYECEK!

2009-01-10T23:36:00.004+02:00

Iran'li dostlarimiz Demirkazik Kuzey Duvari'nda yeni rota acmak icin gelmisler.

Ya 3 ip boyu tatmin olmalarina yetmis ya da buzukleri 3. ipin sonunda patlamis olacak ki, geri donmusler.

5.11c/A3 !

Vay be! Ne etkileyici!

Ben simdi buna ne diyeyim, ne yazayim Allah askina? Bu duruma yorum getirecek kisi, durusu basindan beri belli ve hic degismemis biri olarak kesinlikle ben degilim. Ama dayanamiyorum...

Bu boktan isleri savunanlarin birsuru bahanesi var elbette...

En onemlisi de stil ve guvenilir eller!

Tecavuzun stili olur mu yahu?
Olursa da ancak tecavuz eden icin olur, tecavuze ugrayan icin degil!

Zavalli Demirkazik nerden bilecek sizin boltlari asagidan yukari giderken caktiginizi! Hem bu onemli mi ki onun icin bakalim!

5.11c/A3!... Yuzuncu metrede zort!

Allahim sen sabir ver yarabbim! Yaptiklari ya da yapamadiklari is igrenc ama bu ayri bir konu aslinda.

Onemli olan bu ise on ayak olanlarin yarattigi bu sonuctur! Ve bunun olacagi belliydi, herkes bunu soyledi!

Surec basladi iste, yaziklar olsun!

Aladaglar!

Hala temiz, hala bakir, hala dunya mirasi! Guzel, cekici, odakta!

Ve siz bu mirasin yipratilmasinda payi olanlar, unutmayin!

TARIH SIZI ASLA AFFETMEYECEK!

Kuru Aletleme :)

2009-01-10T22:47:00.003+02:00

Sofya'daki son gunumuzde, Ulusal Spor Akademisi'nin yeni yapilan duvarinda duzenlenen Dry Tooling yarismasina gittik. Bu gayri resmi yarismaya cesitli sebeplerle katilim cok fazla olamamisti ama duvarin kendisi gercekten bir harikaydi. Kocaman bir salona kurulmus bu bouldering ve tirmanis duvarlari "tirmanis canavari yetistirme merkezi" olarak adlandirmayi uygun gorduk :P

Bu arada Bulgarlarin bir "Dry Tooling Milli Takimi" oldugunu ve bu takimin dunya klasmaninda 5. sirada oldugunu ogrenmekte beni epey sasirtti.

Bulgarlar tirmanista genel olarak oldukca iyiler. Bizim Serkan Ercan'in da Bulgaristan'da epey bir mesaisi oldugunu, kendini burada cok gelistirdigini duymustum.

Bununla beraber, bol spor tirmanisin getirdigi kirlilikte burada ziyadesiyle mevcut hani.
Burdan bir arkadasimiz beni bir tirmaniciyla tanistirmak istedigini soyleyerek bizi yemege davet etti. 2007'de El Capitan'a yaptiklari tirmanisin videosunu birlikte izleyip, hos bir aksam gecirdigimiz Miso ile konustugumuzda, catlak hatlarini bile boltlayan okuzler oldugunu ogrendim. Belki Miso'da bu aymazligin farkina Yosemite'ye gittiginde varmistir, bilemiyorum.

Biz de biraz Aladaglar'dan ve Hisarcik'tan konustuk. Fotograflari gorunce Hisarcik' a hasta oldu ve catlaksiz yuzeylerde tutamak olup olmadigini, yani boltlamaya uygun olup olmadigini sordu.

Gerekeni soyledim ve sukur ki gecenin sonu gelmisti.

Ama korkarim, benim gordugum ve hissettigim odur ki, eger bu bolt kullanimi ve kontrolu bir otorite altina alinamazsa, daglarimizin yerli-yabanci kisisel emel ve hirslara kurban olusunu izlemek zorunda kalacagiz.

Belki daha da kotusu, bunu tirmanis camiasi icin yaptiklarini soyleyen bu acgozlu yalancilara inaniyor gibi yapmak zorunda kalacagiz.

Boyana Buz Selalesi, Sofya

2009-01-10T11:50:00.004+02:00

Ve nihayet, hayatimda ilk kez gercek bir buz selalesi tirmandim :)

Daha once Kaldi' da ve bir kac baska yerde birkac hamlelik verglas (yuzey buzu) gecisleri yapmistim ama ancak bu seferki gercek bir buz selalesi idi!

Birkac gun once, donup donmadigini gormek icin buraya yurumus ve bu selaleyi sevincle donmus olarak bulmustuk. Yer yer 35 metreye ulasan bu harika sey bizim Bulgar elemanlar icin cok da etkileyici degildi. Cunku yaklasik iki ip boyu giden cok daha buyuk bir buz selalesinden bahsediyorlardi. Artik bu sene ona vaktimiz kalmadi maalesef.

Eksik malzemelerimizi sagdan soldan bulusturarak -ki benim hicbir seyim yoktu :)- sabah yola dustuk. Bu kez gecen sefer yukari yurudugumuz patika yerine, benim onerimle arabayla Vitosha Dagi'nin uzerindeki bir dagevi bolgesine geldik ve patikadan asagi dogru yuruduk. Mevcut bolt ve sikkelerle istasyonu kurup asagi inerken ozellikle ortadaki yatay bolumde buzun oldukca ince oldugunu gorduk ve buranin cokme tehlikesini hissettik.

"Pekala, ilk kim gidiyor?" diye sordum. Galin;
"Sen misafirsin, once sen!" dedi gulerek/tirsarak :)
"I appreciate your hospitality" dedim yani "Misafirperverliginizi takdir ediyorum" gibi bisey...
Bizi pek iyi anlayamayan Filipa'nin, "hospitality' kelimesine yorumu bizi epey guldurdu;

"Don't worry, it's not that dangerous, you will not go to the hospital" :))))

Gercek buz tirmanisi cok harika bir deneyimdi dogrusu. Bunca dag, akarsu ve soguga sahip oldugumuz hale boyle buz selaleleri bulamayisimiz buyuk kayip maalesef. Dogu Anadolu'da birkac tane oldugunu biliyorum. Hatta Tunc ile de bir keresinde canli olarak gorup tekrar gelme hayali kurmustuk ama zamansizlik ve yol isleri gercekten cok zorlastiriyor.

Ogleden sonra cok agir bir kar yagisi basladi ama pek de dert etmiyorduk. Hele ben, oyle bir keyifle tirmaniyorum ki, arabanin lastikleri yazlikmis, yollar karla kapaniyomus! hic umurumda degildi. Her zamanki gibi en zon tirmanip tum malzemeyi temizleme isi yine bana kalmisti ama bu sefer gercekten cok memnun sekilde, elimdeki harika buz aletlerini tadina vararak, bu kez negatif kaya yuzeylerini de kullanarak, harbi dry tooling hesabi son tirmanisi yapiyorum.

Enfes!

Ve sonuc kara saplanmis koca bir Peugeot 406 SW ve yazlik lastiklerle dagdan inis....

Fotograflar burada...

The Dome

2009-01-05T23:29:00.003+02:00

Bu duvar, Sofya Universitesi Rektorluk!!! binasinin dort kosesinde bulunan 4 kubbeden birinin icine insaa edilmis. Bildiginiz, su oksitlenince yesile donup harika bir goruntu veren bakir kubbelerden iste..

Calisma saati olarak ya sabah 07:30-10:00 arasi gidebilir ya da aksam 17:00-21:00 arasi takilabilirsiniz. Gun ici, tirmanisi 'ders olarak alan' univerite ogrencilerine ait. Bu tarz duvarlara sahip her sehirde gorebileceginiz gibi tirmanicilar bir nevi android.

Dogrusu, ne bu plastik savascilarinin muthis performans gosterileri ne de salonun guzelligi degildi beni etkileyen. Ama sabahin o erken saatinde, islerine gitmeden evvel buraya gelip tirmanma azmini gosteren bu gencler cok hosuma gitti dogrusu. Yedi milyonluk Bulgaristan' da dagcilik ve tirmanis muthis sekilde kitlelere yayilmis. Kimi insanlar sadece bu salonda takilmaktan ibaret bile olsa tirmaniyor, hem de cok cok iyi tirmaniyor.

Benim de agzim, antrenmansizligin otesine gecmis, artik gucten dusmus ve agirlasmis vucudumla dotume dondu epey ama pek renk vermemeye calistim. Iyi kotu beni taniyan arkadaslarin gaziyla, tesadufen olusmus bir catlak rotasinda da, yeni yasaklar ;) ekleyerek, ellerimin sirtini biraz yuzdurmek pahasina yerel genclere, biz alpin irk Turklerin de neler yapabilecegine birkac ornek verdim. Ama bazi yerellerin guc ve dayanikliliklari gorulmeye degerdi dogrusu.

Neyse, eninde sonunda bir yapay duvar bu. Ne kadar kassam da yazacak cok bisey bulamiyorum hakkinda. Hangi yapay duvar, gercek bir kayaya dokunmak ve disarda olmak gibi hissettirebilir ki?

Bu konuda hemfikir oldugumuz birkac cok degerli arkadasimla konustugumuz gibi;

Eger tirmanis sadece boyle birsey olsaydi, muhtemelen tirmanmaz, gider daha heyecanli buldugum bir spor yapar, mesela golf falan oynardim!!!

Kesif

2009-01-03T17:08:00.002+02:00

Evet, bu tabii ki bizim kesfimiz degil ama Vitosha daginda cekilmis bu fotograf, sandiginiz sey :)

Orman icinde iki saatlik yuruyusle ulastik donup donmadigini gormek icin. Ardindan da 45 dakikalik bir yuruyusle dagin ust kisimlarindaki bir dagevine geldik. Baska bir yonden otomobille de ulasilabilen bu dag evi, hic alisik olmadigimiz konforlari sunmaktaydi bize. Oldukca ucuz fiyatlara corba, izgara cesitleri, bira vs bulabileceginiz bu dagevi ari kovani gibi kalabalikti dogrusu.

Tadini cikardik. Tavuk corbasi, lahana salatasi, bira ve 'kacamak' denilen misir puresini mideye indirdik ama benim aklim daha once hic tirmanma sansi bulamadigim bu gercek buz selalesini denemekte kalmisti.

Buz aleti bulabilirsek eger, onumuzdeki gunlerde tekrar gidecegiz umarim.

Campus Cat

2009-01-03T17:05:00.002+02:00

Arkadaslarimiz Galin ve Filipa'nin Siyam kedisi Felix, campuste eksin halindeyken :)

гаэ

2009-01-02T09:33:00.003+02:00

Yilbasi gecesi icin Bulgaristan-Sirbistan sinirindaki Rui Dagi'na gittik. Bulgaristan' da mesafeler kisa ve heryere cabucak ulasilabiliyor. Yaklasik 1300 m yukseklikteki dagevinde, Sofya Universitesi Kurtarma Kolu uyelerinden yaklasik 30 kisi ile birlikte harika bir gece gecirdik. Saatler geceyarisini gosterdiginde arkadaslarimizin giristigi havai fisek gosterisi ve gurultusu nedeniyle once orman tutusacak, sonra da Sirp askerleri gelip bizi oyacak diye korktum dogrusu.

Cok sukur ikisi de olmadi.

Kisa bir sure icin de olsa, dunyanin uzaydan gorundugu gibi oldugunu sandim. Yani sinirlar ve siniflandirmalar olmadan.

Neyse...

Rui Dagi'na ulasmak icin geldigimiz yer olan Tran'dan bizi alacak kamyonu gordugumde oldukca sasirdim ve etkilendim. Kendimi bir an icin Bulgaristan'da degil, Pamirler'de hissettim. Yaklasik 1,5 saatlik yolculugu yapacagimiz kamyon 1965 model safkan bir GAZ'di. (Gorkovsky Avtomobilny Zavod).

4 ceker bu antik kamyonun marifetlerine sahit olmak harika bir deneyimdi dogrusu. Gectigimiz yol karli ve yer yer oldukca camurluydu. Her vites degisiminde acayip sesler cikaran, sanzimani birakacakmis gibi dusunduren bu alet yol boyu bana misin demeden devam etti. Sadece cok ciddi sekilde dik bir rampaya geldigimizde arac durdu ve sofor inip arkaya geldi ve bize; "Merak etmeyin inmeye gerek yok, sadece tutunun" dedi.

Aracin arkasi branali oldugu icin bizi bekleyen egimi goremiyordum ama arac cilginca homudanmaya ve biz egsoz gazina bulanmaya basladikca "roller coaster" in yerde gideninde oldugumuzu anladim.

Bozuk ergonomisi nedeniyle sofor kabinine bile binmenin teknik gerektirdigi bu arac belki de bu sebeplerle bu kadar guclu ve basarili olmus.

Rus makinalari icin, "her onarim ardindan biraz parca artar ama makina yurumeye devam eder" derler. Gecen kirk kusur yildir artan parcalar ne durumda bilemiyorum ama bu alet harika sekilde islemeye devam ediyor.

Peak Malovitza, Bulgar dagciliginin dogum yeri

2008-12-30T21:59:00.004+02:00

Bulgaristan'da gittigimiz ilk daglik bolge RILA oldu. Yaklasik 40-50 km'lik bir yolculuk ardindan Teo'nun ailesinin Samokov'daki evine ulastik. Cay, kahve, kakao ve kek fasli ardindan oldukca gec kalmis vaziyette Rila mili parkina ulastik. Agi, Ivo, Dimo ve ben...

Rila, muhtesem cam ormanlari icinde yerlesmis bir kayak merkezi ve hemen ardindan baslayan cok sevimli bir milli park. Tur kayagi yapanlar, yuruyenler vs bir suru insan gorduk. Once cok hos ve neseli geldi bana ama cok gecmeden bizler gibi, izole ve tenha daglarda dolasmaya alismis insanlar icin pek de cekici olmadigini anladim.

Her ne kadar arkadaslarimda, kirlenmeden yakinsalar da, kar herseyi ortmustu ve doga harika gorunuyordu.

Bir saat kadar yurudukten sonra bir dag evine ulastik. Burada, duvarlara asilmis sekilde, cevredeki kayalar ve uzerlerindeki rotalarin detayli sekilde topolandigi tablolar gordum.

Once dikkatlice bu topolara, sonra da pencereden disariya baktim.

Ve bir kez daha, guzelim Anadolu'da bizlere ne muthis nimetler bahsedilmis oldugunu hissettim. Sadece Aladaglar'in bile ne kadar buyuk, ne kadar ozel oldugunu, korunmasinin ne kadar onemli oldugunu birkez daha gordum.

Dunyanin her kosesi cok guzel, degerli ve kendince cekici. Ama Anadolu gercekten bir baska. Bu cennet vatanin her noktasinin kiymetini cok iyi bilmek, ona sonuna dek sahip olmak ve bu vatani cocuklarimiza temiz, korunmus olarak devretmek zorundayiz.

Yaziklar olsun satip savanlara, yaziklar olsun kiymet bilmeyenlere!

Kaç tane acaba? Önemli mi ki? Yoooo!

2008-12-16T09:11:00.004+02:00

Diğer bölgeler bir yana, sadece Aladağlar'da kaç tane yeni trad rota tirmandim acaba?

Gerçekten bilmiyorum.

İsim vermediğimiz, çoğunun yerini yurdunu bile unuttuğumuz, yillara yayilan bir tirmanis silsilesi. Hatırladıkça insanin benzini attıran ip boyları, arkadaşlarla unutulmaz paylaşımlar, tek başına yaşanan saf protestolar. Ama herşeyden önce orada olmak, keyif almak, kayayı koklamak...

Bu bayramda hicbiryere gidemedim. Butun arkadaslar Geyikbayiri'na akmis, bense birbirinden degerli pekçok arkadasimla, daha once hic gitmedigim Geyikbayiri'ni konuşmuş ama sonucta bir sekilde yine gidememis, gidemedigim gibi de evde çakilmis kalmistim.

O soguk ve karli bayram gunlerinden birisinde albumlerden ve bilgisayar ekranindan pekçok eski fotografa baktim. Duygulandim, icim ozlemle yandi.

Bir yandan da sasirdim. Gerçekten Aladaglar'da ne kadar geleneksel rota tirmandigimi kestiremedim. Büyük çoğuna isim bile verilmemiş, harika tırmanışlar. Nereden olduğunu bile hatirlayamadiğim eski fotoğraflar. Taş ve tırmanıcı. O günlerde kendimizi çok iyi hissettiren, fakir birkaç parça malzeme...Kaya tırmanış ayakkabısı olmadığı için özelikle ayağa sıkı alınmiş trekking ayakkabılarıyla yapılan o dönem ve benim için çok ciddi tırmanışlar...

Kendimi çok mutlu hissettim.

Ama şimdi bunları yazarken de, kendimi işi bitmiş fişi gitmiş bir emekli gibi hissettim!
Yooo, tabii ki hayir. Tirmanışa devam! Umarim yeni tırmanış haberleriyle doneceğim blog'a. Kış geldi, bakalım, inşallah Aladağlar bize iyi imkanlar verir bu yıl.

Bir de, geçen yazki hayalkırıklığımız düzeldi. Her ne kadar tırmanış mevsimini kaçırmış olsak da, hanımköyün vizesini aldık sonunda. Onümüzdeki hafta Bulgaristan'a gidiyorum inşallah. Kaya tırmanmak adına, o soğukta ne yapılabilir bilmiyorum ama kesinlikle dağa gideceğiz.

Şans dileyin de tırmanış haberleriyle döneyim dostlar...

Ehem..Dağcılığımız gelişsin diye buralara rota açıyoz işte...

2008-11-14T14:44:00.003+02:00

Conquistadors of the Useless...

Lionel Terray'in dağcılık anılarını anlattığı bu kitap, ismiyle, aslında normal hayattaki insanların anlamadığı fetihler ve ilk çıkışlara dem vuruyor. Yani birileri dağlarda veya kayalarda, tırmanan insanlar dışında hiçkimseye birşey ifade etmeyen işler yapıyor, bu yolda hayatlarını ortaya koyabiliyor. Yani "işe yaramaz'ı fethediyor".

Bundan 50, 60 yıl öncesinden bahseden kitap, yapılan işlerin dağcılık camiası dışında kimseye birşey ifade etmediğine işaret bir isim bulmuş kendine.

İster istemez günümüze ve ülkemize döndüğümüzde ise çarpıcı bir fark görüyorum!
Bu cümle yüzünden düşünmeyin ki, tırmanış adına yapılan işler yurdumda bir anlam ifade ediyor... Benim söylemek istediğim, bunun daha da ilerlemiş hali.

Yani, Türkiye'de tırmanış ve dağcılık adına yapılan pekçok (ve nadir) iyi ve kaliteli iş, dağcılık ve tırmanış camiasının kendisi için bile bir şey ifade etmiyor.

Cahil camia, balık hafızasıyla herseyi unutmaya öylesine hazır ki... Önemli isim ve tırmanış olarak hangi örneği vereceğimi şaşırıyorum ve bir örnek verirken bir başkasına haksızlık edeceğimi düşünüyorum.

Tabii ki eninde sonunda herkes kendisi için tırmanır.

Hiç kimse bir başkası için, Türk tırmanışını biryerlere getirmek, dağcılığımız geliştirmek vb. salakça sebeplerle dağa tırmanmaz veya yeni rota açmaz.

Ancak yapılan bütün işleri sahiplenmek, hakkını teslim etmek ve bunun farkında olmak tırmanış ve dağcılığımızı geliştirir.

Bunun yolu da okumak, yazmak, paylaşmak, arşivlemek va cahillikten kurtulmakla olur.

Superego Sıçanzi

2008-08-31T21:59:00.003+03:00

"Paylaşmak" kelimesini, kendileri için yontup, sahte bir sunuşla insanlara gösterenler...

"Tırmanış Camiası İçin" çalışan, hayatını buna adayanlar...

Yalnız ve ancak etraflarındaki kıç yalayıcı, dalkavuk grupla varolabilenler...

Kendilerine dayatılan sahte sahnelere aşık olan, masal dünyalarda kendi prensliklerini kovalayanlar...

Hastalıklı bencillikleri yüzünden körelmiş, insanlık vasıflarından uzaklaşmış olanlar...

Ticari ihtiraslarına kisve uydurmaya çalışanlar...

Kimsiniz siz yahu?

Siz kendinize tırmanıcı, içinde savrulduğunuz bu sirke de tırmanış camiası mı diyorsunuz?

Komiksiniz... Ölesiye komik...

Demirkazık'ta Baca Temizliği

2008-07-21T15:13:00.002+03:00

Uzun zaman sonra, yine sevgili kardeşim Egemen ile birlikte, Büyük Demirkazık Kuzey Duvarı önüne kampımızı kurduk. Bölgeye tırmanış ve keşif amaçlı gelmiştik. Tarih 20 Temmuz 2008'i gösteriyordu ve biz ilk tırmanış ardından, çok nadir tekrarlar görmüş ve muhtemelen uzun süredir de tırmanılmamış olan "Kuzey Bacası" na yönelmiştik. Bir önceki gece, uykuya geçmeden önce "Sabah rahat rahat kalkar, hazırlanır, rotamızı tırmanırız. Ardından zirveye gitmeye gerek bile yok, kuzey batı sırtından döneriz" demiştik kendi kendimize.

Ne kadar iyimsermişiz :)

"Baca"nın daralıp, gerçek anlamda başladığı etap, mevsimin erken oluşu nedeniyle kar ile doluydu. Kar belki çok önemli değil ama negatif yüzeylerden durmaksızın süzülen su, bu bölümleri yosunlarla bezemiş, yer yer kar, buz, su ve yosun karışımı enteresan bir tırmanış zemini sunmuştu. Normal şartlarda son derece kolay ve keyifli bu etap oldukça zorlayıcı ve aşırı riskli bir durumdaydı. İlk bacanın ortasında, altında bir buz şelaleciği barındıran tıkaç kayanın üzerine çıktığımda, bu etabı buacadan gitmenin imkansız olduğunu gördüm. Buradaki eski bir sikkeye klip atip, sağa doğru devam ettim. Göbek yapan bu etap, sağlam sinirler için geçilebilir olmakla beraber, sonrası tamamiyle karanlıktı. Bu noktada geri dönüş kararı aldım ve üzerinde bir free karabina bıraktığım bir stoperle Egemen'in yanına indim. Daha sonra, aşağıdan bakıp detaylı incelediğimde çok yerinde bir karar vermiş olduğumu anlayacaktım. Devam etmiş olsaydım gireceğim etap çok zor ve tehlikeli görünüyordu.

70 metrelik tek ipimizle, bulduğumuz bütün eski sikke ve babaları kullanarak toplamda 10 ip boyu (35er m) iniş yaptık. 2 telli stoper ve 1 adette sarı ipli hexentric biraktiğimiz inişimizde, bir inişi de, bir deliğe taş sıkıştırıp, ip bağlayarak yaptık.

Kampı toplayıp aynı gün medeniyete döndük.

Demirkazık Kuzey Bacası'nı tırmanmak istiyorsanız, ıslak etapların tamamen kuruyacağı Ağustos sonu, Eylül başını tercih etmelisiniz. Rota zaten kısa ve rahat, günlerin kısalması problem yaratmaz.

Bu tırmanış, bizim için iyi bir baca temizliği faaliyeti oldu. Tırmanırken de, inerken de çok iyi vakit geçirdik, keyif aldık. Sevgili Egemen İpek'e de bana bir kez daha katlandığı için çok teşekkür ederim.

Fotoğraflar için tıklayabilirsiniz.

Mystic Posse

2008-06-16T13:22:00.005+03:00

Üç yıl kadar önceydi. Arkadaşım Chad'in getirdiği Cimbar fotoğraflari içinde bir tanesi gözüme fena takılmıştı. Bir fotoğraf karesinin sağ kenarına sıkışmış, muhteşem gri kaya üzeride duvar boyu yükselen harika bir çatlak! Fotoğrafı görür görmez heyacanlanmış, "Gidip bunu denemeliyiz adamım!" demiştim. Ama Chad, rotanın girişinde emniyetsiz etaplar olduğunu ve çatlağa ulaşmanın çok zor olduğunu söylemişti. Biliyordum, hiçbir rota için altına gidip, şansını denemeden ahkam kesmemelisin. Ama bir şekilde bu tecrübeli arkadaşımın sözünü dinlemiş, biraz da zamansızlıktan birlikte gidip rotaya bakamamıştık.

Ama bu hat, ilk gördüğüm andan itibaren zihnime yerleşmişti bir kere. Muhteşem bir tırmanış olacağını seziyordum.

İki yıl sonra, yani geçen yaz, yine Chad ve Mary ile birlikte, zihnimizdeki bir başka güzel hat için Cimbar'in beyaz renkli, sudan parlamış zemin taşları üzerinde sekiyorduk. Deneyeceğimiz hatta yaklaşmıştık ki...

Fotoğrafta gördüğüm bu harika dihedrali bu kez çıplak gözlerimle gördüm!

Çok çekiciydi ama buraya başka bir niyetle gelmiştik. Ve niyetlendiğimiz hat, ikinci ip boyundaki balkon yapan çatlağın içindeki, -Chad'in deyimiyle- KFC'nin kizarmis tavuğu misali, keskin, kırılgan, tutunamadığımız, emniyet alamadığımız yapısı nedeniyle bizi pataklamış, erkenden aşağıya göndermişti.

Eve dönmüştük ama zihnim yapamadığımız tırmanıştan çok, bana göz kırpan bu güzel çatlakla meşguldu. Gerçekten girişinde emniyet imkanı hiç yok muydu? Seçemediğimiz üst bölümlerde ne gibi sürprizler vardı?

Böyle bir yıl daha geçti. Soğuk ve tırmanışsız geçen uzun kış mevsiminde hep rotayı düşündüm, hissediyordum. Bu hat bana gülümseyecekti!

Ve haziranın ikinci haftası geldiğinde, Ankara'dan sevgili kardeşim Egemen'e internetten göz kırptım.

-Aladağlar?
-Her zaman? Ne yapiyoruz?
-Multi pitch..
-Obaaaa!
-Ama hat çıkmaz sokak olabilir moruk, haberi olsun.
- Ne demek abi, önemli olan dağa gitmek, tırmanmak değil mi?...

Evet öyleydi. Önemli olan dağa gitmek, kayaya dokunmaktı. Hafta Çarşambayı gösterdiğinde benim işim nedeniyle tırmanışı ertelemiş ve perşembe akşam olduğunda, Cuma gece Kayseri'de buluşmak üzere tekrar karar almıştık.

Cuma gece yarısı Martı Mahallesi, AKUT eve, Egemen İpek, Güleda Berkalp, Aglika-Nurettin Özcan ekibi olarak vardık. Ertesi sabah, saat 08:30 'da Cimbar'ın girişine arabayı bıraktık. Çataldan sonra sol kolu izleyerek yürümeye devam ettik.
Cimbar'ın iyice daralarak bir koridor haline geldiği yere yaklaşık 20-30 dk.lık bir yürüyüş kalmıştı ki rotamızı gördük. Ağır ağır rotanın altına ulaştığımızda saatler 10:45'i gösteriyordu.

Saat 11:20 gibi güzelim gri kireçtaşı üzerinde yükselmeye başlamıştım. İlk ip boyu bizi son derece rahat ve hızlı bir şekilde, bir set üzerindeki ilk istasyona çıkardı. Egemen'in buradan aldığı emniyetle göbek yapmış etabın, solundan yükseldim. Amacım sağa geçmekti ancak antrenmansız vücudum ve beynim işimi epey zorlaştırdı. Kendimi çok rahat ve konforlu hissetmiyordum. Sonuçta zorlanarak ve zaman harcayarak da olsa sağa geçip çatlağa ulaştım. Aşağıdan ve uzaktan emniyetsiz görünen etap üzerindeydim ve çok şükür durum kötü değildi. Ama geriye kalan bütün etapları süper temiz ve sağlam olan bu rotanın bu bölümünde, epey bir ot, yosun ve ıslak toprak temizliği yapmak zorunda kaldım. Şimdi olsa rahat devam edebilirim diye düşünüyorum ama tırmanış ve temizlik sırasında yoruldum ve bir noktada ipe oturmak ve malzemeden tutarak hamle yapmak zorunda kaldım. A0, A1???

Biz de yalan yok, söyleyenler utansın! ;)

O hamleden sonra her açıdan rahatladım. Artık vücudum "tırmanmaya" başlamıştı! Bu ip boyunun sonuna ulaşmak üzereydim ki, koca bir yağmur damlası beni tam burnumdan vuruverdi. Başlayan yağmur, umutlarımı da alıp vadi tabanına çekiyor gibiydi. Egemen, balkon altında kuruydu ama ben ıslak kaya üzerinde, kaya ayakkabılarıyla paten pozisyonundaydım. Ve zaten istasyonu planladığım yere de gelmiştim. Egemen'i almaya başladığımda yağmur kesildi, arkadaşım tırmanırken, kaya kurudu.

Ve sıcacık açan Anadolu güneşi, sarı-kızıl kayanında cömert yardımıyla bir kış boyu üşüyen psikolojimi ısıttı.

Hmm.. Ve üstelik de offwidth etabına gelmiştik artık ;)

Ağır ağır tırmandım. Bunu Egemen'de hissetmişti; nerdeyse yaptığım her hamlenin tadını çıkarmaya çalışıyor, sık sık dönüp aşağı, vadinin muazzam boşluğuna bakıyor, her hamleyi mümkün olan en keyifli şekilde yapıyordum.

Ardından harika bir baca etabı içeren bir sonraki ip boyunu tırmandım. Artık mutluluk mırıltıları çıkarıyor, sık sık Egemen ile tırmanışın güzelliğini konuşuyordum. Bu ip büyük bir sette sonlandı.

Sonraki ip, aşağıdan da görülen kulenin üzerine çıkıp arkasına iniyordu. Bu etabı Egemen tırmandı ve sonunda, maalesef tırmanışımız bitmişti. Burada malzemeyi toplayıp, düzenledik ve I,II derece etaplardan vadinin tepesine tırmandık. Arpalık düzlüğünü gördüğümüzde güneş batıya doğru alçalmaya başlamış ve biz bir kez daha Cimbar'a inen patikanın peşine düşmüştük.

İnerken, bu hattın benim kafamdaki 3 yıllık hikayesini, asla çok zor olmayan muhteşem tırmanışı, temiz ve sağlam kayanın kalitesini düşündüm. Peki isim ne olmalıydı?

Arabay döndüğümüzde rotanın ismini soran Güleda'ya, -Egemen'e de danışmaksızın- "Mystic Posse" deyiverdim.

Bu isim Chad ile aramızda, belki de özellikle bu rota için konuştuğumuz bir isimdi. Çok sevdiğim Steele Pulse grubunun bir şarkısında çokça geçen Mystic Posse, eski vahşi batıda, kanun kaçaklarını yakalamak için, gaza gelip atlarına atlayan kovboy grubuna verilen isimdi. Eh, çok şükür bizler kovboy değil, sadece tırmanıcıydık. Ama bu rotanın peşine düşüşümüz oldukça mistik sebeplerle olmuştu. Üstelik sadece rotayı tırmanan Egemen ve ben değildik sözkonusu olan. Bizimle gelip destek olan Agi, Güleda ve bu rotayı ilk fotograflayan ve hayalleyen Chad ve Mary ile biz sanirim gerçekten bir ekiptik.

ROTANIN TOPOSU VE FOTOĞRAFLAR İÇİN TIKLAYABİLİRSİNİZ.

Hisarcik'a Dönüş

2008-06-01T19:48:00.003+03:00

Karakaya'ydı, Kızılinler'di, şenlikti, menlikti derken... Tırmanışsız da geçen bir haftasonunun ardından, sonunda ve nihayet biricik, eşsiz Hisarcık'imiza döndük.
Hem de bu kez, sevgili dostumuz Nedim ile birlikte.

Deredeki su pırıl pırıl temizlenmiş, otlar, ağaçlar zümrüt gibi yeşermişti. Muhteşem bazaltın ve dolayısıyla muhteşem tırmanışın kokusu burnumdaydı.

Bu küçücük kanyondaki eşsiz tırmanışın tadı ve benim için ifade ettikleri sözlerle anlatılır gibi değil. 2006 'da bir tatlı hata yapmış ve burada bir tırmanış şenliği düzenlemiştik. Katılan yaklaşık otuz kişilik grubun hemen hemen tamamının tırmanıcı olmasına, tırmanışla, süper muhabbetle ve keyifli bir kampla geçen haftasonuna rağmen, kimi yer ve çevrelerde tırmanışın son derece aşındırılması nedeniyle bu cennet köşenin geleceğinden biraz endişe duymuş ve bir daha kendi adıma buraya kitleleri teşvik etmemeye söz vermiştim.

Bu harika kaya ve süper tırmanışı sadece kendime saklamak gibi bir çabam asla olmadı. Bilenler iyi bilir, her zaman insanları, arkadaşları buraya gelmeleri için teşvik ettim. Gelenlerle birebir ilgilendim, rotaları anlattım. Ezilip tükenmesinler diye en kolay rotalardan başlayarak rehberlik ettim, emniyet aldım.

Ve bütün bu arkadaşlarım zevkten dörtköşe vaziyette ayrıldılar.

Yani düsturum hep şu oldu:

Hisarcık'ta tırmanacak, buranın gerçekten kıymetini bilecek insanlar için şenlik ve benzeri tüketim kültürünü gazlayıp kolaylaştıracak organizasyonlara gerek yok. Yanlış anlaşılmasın, şenliklerle en ufak bir problemim yok. Ben de bazen iştirak ediyorum ve çok keyif alıyorum.

Ancak benim nazarımda Hisarcık nasıl eşsiz ve özelse, buradaki tırmanış, tırmanış kültürü ve yaklaşımı da o derece özel olmalı. Tırmanmak isteyenler, eğer evlerinden kalkıp onca yolu tepip buraya gelebilirse, minik de olsa lojistik zorluklara göğüs gerebilirse ve bizim yıllardır yaptığımız gibi burada pop kültür ve şehir vesveselerinden uzak, sessizlik içinde tırmanmayı göze alırsa iste o zaman son derece eminim ki bu bölgeye gereken hakkı vereceklerdir.

Bu da herkesin harcı değil tabi.

Yani umudum, bu cennet köşeye, sadece ve gerçekten hakedenlerin gelebileceği.

Bu şimdiye kadar böyle oldu. Türkiye'de tırmanış anlayışı bu şekilde devam ettiği, balon egolar ortalıkta cirit attığı sürece zaten bu hep böyle olacak.

Muhteşem bir bölge burda hep, sadece gerçek tırmanıcıları bekliyor olacak.

Holigan

2008-05-22T13:10:00.002+03:00

Karakaya'nın tırmanılmayan taraflarına gittik. Bu bölge bizim daha önce Aptal Büyükelçi rotasını tırmandığımız "Okul Sektör"ün arkasında kalıyor.

Burda zor ve kolay onlarca trad rota açılabilir. Ancak karakaya standartlarında olacağı gerçeğini de akıldan çıkarmamak gerek. SOnuçta, tırmanmak isteyen ve özellikle de bir az daha yumuşak trad rotalar arayanlar için çok malzeme verecek güzel bir bölge.

Burada Benim tırmandığım rotaya "Holigan" dedik hemen sağındakini de İzmir'den Nahide lider gitti.

Drug Star

2008-05-22T13:05:00.002+03:00

Karakaya, Tatar sektörde, oturduğum yerden izlediğim kadarıyla benim icin çok da fazla yeni rota alternatifi kalmamış görünüyordu.

Ama bu yatık çatlak da oldum olası ilgimi çekmekteydi. Evet biraz kısaydı belki ama olsun, keyifli olacağından emindim.

Tırmandık. "Drug Star" guzel oldu...

Karakaya'da Senlik ve Hot Rock Truck

2008-05-22T12:33:00.004+03:00

Karakaya'daki tırmanış şenliğine bu yıl da katıldık. Koruluk yine güzel, ortam yine eğlenceliydi.

Üstelik bu yıl, dünyanın en ucuz overland paketi sayılabilecek Hot Rock kamyonu da oradaydı. Seyahatine Güney Afrika Cumhuriyeti'nden başlayan kamyon, Türkiye'den sonra Singapur'a kadar gidecekti. İçerdiği etaplar paket halinde satılmakta ve dolayısıyla gruptaki yuzler, sıklıkla değişmekte. Bununla birlikte işi gücü bırakmış, 7 aydır kamyonda olan ve Singapur'a kadar da gidecek tipler de vardı. Kulaga hos geliyor..

Ama onca yol ve izole bolgelerden sonra, hem muhtesem Turkiye, muhtesem tirmanis bolgeleri hem de muhtesem insanimiz Hot Rocker'leri ambole etmisti. Gunluk yemek butceleri kisi basi 1 dolar olan bu seyahatte, Anadosk'un dagittigi super kumanya, sapka, tisort vs elemanlari resmen saskina cevirdi.

Neyse, her ne kadar köyü rahatsiz edecek kadar gürültülü olsalar da, güzel arkadaşlar edindik.

Kimbilir, belki birgün Peak District ve Lake District'teki efsanevi rotaların altında bu insanlarla buluveririz kendimizi...

Fotograflar...

Blair Bitch

2008-04-30T10:21:00.003+03:00

Aahhh Blair Bitch!

Dokuz yıl önceydi. Sevgili kardeşim Kadri Denker ile birlikte, o yıllarda Eskişehir'de bize en yakın kayalar olan Kızılinler bölgesine sıklıkla gidiyorduk. O yıllarda bile bolt mevhumundan oldukça soğuktuk ve üç beş parça takozumuzla bizim için son derece tatminkar ve hatta superserin denilebilecek tırmanışlar yapıyorduk. Bunların arasında da hem malzemesizlikten hem de çok bir düşünsel yetkinliğimiz olmadığından arada top rope tırmanıyorduk.

Ve bazı rotalar vardı ki o zmanki hallerimizle top rope "denemekten" başka şansımız yoktu.

İşte bu dönemde görmüştüm bu hattı!

Etrafta top rope eğlenilebilecek veya ileride boltlama hayalleri kurulabilecek tonla yüzey varken beni bu hatta kendine çeken en önemli şey bir "çatlak"a sahip olmasıydı.

Bu süpernegatif rota her nekadar insanın üzerine yıkılıyor gibi görünse de en azından malzeme atmak için bir umut vardı. Kimbilir belki tırmanılabilirdi?

O donemde sinemeda izlediğimiz Blair Witch'i ürkünç sanmıştık.

Onun bir komedi filmi olduğunu bu rotaya ilk girişimde anlamıştım. Yaptığım tırmanış denemelerinde beynimde fırtınalar koparan şey, düştüğümde rotadan koparak uzuuuun bir sallanma yaşamak değil, hayalimdeki o mikro takozlu tırmanıştaki olası düşüşlerin simulasyonuydu.

Ugh!

Ve dokuz yıl sonra, bu kez yine tırmanış malzemeleriyle birlikte Mehmet Abi, Agi ben ve üstelik Kadri, hep birlikte Kızılinler'e süzüldük. Yine piknikçiler vardı.

Eski bir rotayı tırmanıp, geçmişi yad ettik. Kadri benim daha önce bu rotayı sololadığımı söyledi. hayal meyal hatırlayabildim.

Sonra Blair Bitch'e geçtik. Zaman dardı ve biz epey tembel bir günümüzdeydik. Uzun zamandır görüşmemenin etkisiyle de olay tırmanıştan çok muhabbete yönelmişti.

Ama bahane uydurmayayım. Rotaya lider giremememin en büyük sebebi, geçmiş kabusumun halen ilk günkü gibi canlı oluşuydu.

Üstelik rota inanılmaz zor hamleler içeriyordu.

Kadri'nin emniyetiyle yükselmeye başladım. Bir hamle, bir hamle daha... Geçen zaman bana yardımcı olmuştu, iyi gidiyordum... Derken ortadaki büyük deliğe ulaştım ve bir hamle daha yapabildim.

Ve rotadan kopuş geldi.

Geçmişte rotada verdiğimiz emeğe rağmen bu sefer ilk girişte son ulaştığım noktadan daha yukarıya ulaşmıştım. Evet bu rota benim için mümkündü.

Ama çoook çalışmak kaydıyla. Ama bilirsiniz bende "rota çalışmak" diye bir kavram yok. Deniyorum, çıkabilirsem ne ala, çıkamazsam bir daha ki sefere.

Umuyorum, Blair Bitch hep arada bekliyor olacak. Ve ben elime geçen her fırsatta deneyeceğim.

Gelecek sefer lead olarak!

FOTOĞRAFLAR

Karakaya

2008-04-28T22:08:00.003+03:00

Güle oynaya bir yolculuktan sonra, sabah saat tam 9'da Ankara'daydık. Arabayı dörtlüler yanık vaziyette bırakıp, koşarak Bulgaristan Büyükelçiliği'ne gittim. Güvenlik görevlisi pasaportumu getirdiğinde, bozuk Türkçesiyle "Red!" demesin mi?

Neden reddolunduğum konusunda hiçbir fikrim yok ama sonuç itibariyle bizim Vratza seyahati suya düşmüştü.

Şoku atlattıktan sonra, "Buralara kadar gelmişken Karakaya'ya gidelim" dedik ve zaman kaybetmeden yola düştük.

Karakaya boş ve çok keyifliydi. İlk gün tırmanamadan yağmur yağdı ve tek tulumla çok da sıcak olmayan bir gece geçirdik.

Ertesi gün, akşam 6 gibi Eskişehir'e yollandık ama Karakaya'yı terketmeden önce yeni bir rota tırmanma imkanım da oldu. İlkokulun karşısındaki, "Okul sektör" diyebileceğimiz blokta çıktığım rota, Karakaya genelindeki gibi oldukça yosunlu bir offwidth ile başlıyor ama tepede harika bir baca ile kulenin tepesine bağlanıyor. Bacanın iç kenarı daha kolay bir tırmanış sunsa da, dış tarafı daha uzun ve keyifli. Tradseverler için değişik ve hoş bir rota.

Ankara'da çalışıp, Karakaya'da tırmanmaya gelen diplomatik temsilci arkadaşlarımız alınmasın ama yaşadığım gereksiz deneyimden sonra rotayı içtenlikle şu şekilde adlandırdım;

APTAL BÜYÜKELÇİ

Fotoğraflar

Road trippin

2008-04-22T12:09:00.006+03:00

Güzeeeel....

İşte yollara düşüyoruz. Bugün 22 Nisan, doğumgünüm. Ve yarın sabah erkenden Bulgaristan'a doğru yola çıkıyoruz.

Planımız, Sofya'da evimize yerleşip, biraz dinlendikten, şehri dolaşıp, arkadaşları gördükten sonra harika tırmanış bahçesi Vratza'ya uzamak.
Vratza oldukça yüksek kireçtaşı kayalara sahip, spor ve trad rotaların birarada olduğu, güzel bir bölgeymiş. Gidince göreceğiz. Belki başka yerlerde de tırmanabiliriz, şu an için bilemiyorum. Bu Bulgaristan'a ilk gidişim olacak.

Malzeme sepetini hazır ettik...

Hic bi halt anlamadığım topolara internetten baktık...

Arabanın yağı, suyu tamam...

Eh, hadi gidelim o zaman! Yazmaya çalışacağım!

Siddharta

2008-04-22T12:03:00.002+03:00

Geçen hafta günübirlik Ankara'ya gittik.

İşlerimizi öğleden önce hallettikten sonra Aydın Abi'nin Tunalı Hilmi civarlarında yeni açtığı mekanı Siddharta'yı ziyaret ettik. Ben, Afrika seyahatim öncesi kendisiyle yine burada görüşmüştüm ama mekan şu anki halinden oldukça uzaktı.

Geçen zaman içinde, eksikler tamamlanmış, harika alternatif bir mekan oluşmuş. Hem birşeyler yiyip içebileceğiniz, hem de harika film, video, slayt gösterileri izleyebileceğiniz, hoş değişik yaklaşımlı bir mekan.

Üstelik içeride tırmanış ve doğa sporları malzemeleri bulmak da mümkün.

Elinize sağlık. Blues Bar'ın ardından yeni ve güzel bir esinti geliyor umarım...

Gerçek tırmanış! Her zaman!

2008-04-13T21:26:00.003+03:00

Geçen cuma ani bir kararla Tokat, Turhal'a amcamı ziyarete gittik. Girişte gözüme takılan kayalardan birkaç fotoğraf alabilmek için lastik havalarını bahane ederek bir benzin istasyonuna girdim. Büyük ve yüksek bir kaya bandı üzerine serpilmiş birçok çatlak beni gerçekten heyecanlandırdı.

Kayalar ilk bakışta genel anlamda sağlam görünüyor ancak gerçek durum ancak gidip dokunduğumuzda anlaşılabilir sanırım. Ama ne olursa olsun, diğerlerine ek olarak yandaki fotoda görünen sağa dönük dihedral üzerindeki bu düzgün çatlak beni gerçekten çok heyecanlandırdı. Fotografa yakından bakmaya çalıştığımda birtakım emniyetsiz (runout) etaplar gördüğümü sandıysam da bu da açı itibariyle yanına gitmeden anlaşılacak gibi görünmüyor.

Bu yaz oldukça yoğun ve meşgul geçecek gibi görünüyor ama bu rotalara girecek bir partner bulabilirsem, en azından bir haftasonu için mutlaka gitmek ve hiç olmazsa fotodaki bu rotayı denemek istiyorum.

Hmm... Gerçekten heyecanlandım ve bu duyguyu seviyorum. Eee? Var mı benim koku duyguma güvenen ve bir haftasonunu kalabalık tırmanış bahçeleri yerine Turhal'da geçirmek isteyen?

Tırmanışta keşif duygusu? Gerçek tırmanış? Haydi bakalım!

Al abi al! O paraya değer, süpermiş bu...

2008-04-08T13:11:00.006+03:00

Gerçekten çok uzun zaman olmuş malzeme dükkanlarının internet sitelerine bakmayalı.
Sebep?
Sanırım, hem öğrencilik yıllarımda, o dönemin yarım yamalak harçlıklarıyla aldığım malzemeler bana fazlasıyla yetiyor hem de dağcılık ve tırmanış mantığım devinip kendini bulalı biraz zaman geçti galiba.
Internette gördüklerim beni epey şaşırttı doğrusu. Kışın dağlara giderken tek seçenek olarak giydiğimiz pamuklu eşofmanlardan ve şehir botlarımızdan bu yana gelinen nokta hem çok etkileyici bir o kadar da tiksindirici geldi bana. Zaten bu durumun, premature dağcılarımız üzerindeki sonuçlarını dağlara gittiğimizde sıklıkla görüyorum. Küçük bir servet tuttuğu her halinden belli olan, altındaki kişiyi öldüresiye ezen, içi fetiş imajının etkileriyle doldurulup şişirilmiş dağ gibi çantalar...

O kısacık zamanda internette neler görmedim ki? İnanılmaz fiyatlara ceketler, pantolonlar, ayakkabılar, bereler, fenerler... Pekçoğu tırmanış veya faaliyetin kendisiyle direkt ilgili olmayan, kişilik ve statü arama pusulaları.

Ve insanlar bunları deli gibi satın alıyor. Şaşkınım biraz..

Meşhur Intersport mağazaları Kayseri'ye ilk açıldığında, satamadıkları için büyük indirime giren LaSportiva kaya ayakkabılarından kendimize, eşe, dosta falan derken tam 11 çift satın almıştık. O güzelim el yapımı Mythos'lar, "tırmanış tüketimi kültürü" yontucularımız tarafından yeterince pompalanmadığı için, tırmanıcılarımız tarafından pek rağbet görmemiş ve fiyatı indirilmişti. Eh bu da bize yaradı, heh!
Neyse , o günden sonra bizi süper yağlı gören mağaza müdüresi hanım ağa, bize yolumuz her düştüğünde büyük hürmet göstermekten geri durmadı. Bunda, bu tarz konularda pek hesap yapmayan sevgili abimin birkaç ağır alışverişinin de etkisinin büyük olduğunu kabul etmeliyim hani.
Sonra AKUT Kayseri'den birkaç arkadaşım, çanta ve ayakkabı almak istediklerini söylediler ve beni de yanlarında Intersport'a götürdüler. Birkaç boktan ayakkabı ve çanta gösterildi. Uygun bir dille biraz pahalı olduklarını söylediğimde, mağazanın pek hanımefendi müdüresi kendi kendi konuşup, homurdanan nezaketsiz ve çirkin bir yaratığa dönüşüverdi. Bu malzemelerden ve kalitesinden anlamayan "kolay kaz" değildik anlaşılan. Gereksiz muhabbeti hemen kesip oradan ayrıldım. Karşı karşıya kaldığımız çirkin durumu Intersport'a yazayım istedim ama sonra şöyle düşündüm. Ne gerek var? Kendilerine ve personellerine çeki düzen verip bu geçirme işlemini daha güzel yapsınlar diye mi onları uyaracağım?
Canları cehenneme :)

Evet, bir noktada ben biraz şanslıyım. Zaman zaman seyahat imkanı bulduğum için, yurtdışından çok ucuza temin edebiliyorum birtakım ihtiyaçlarımı. Üstelik emniyet kemerim de dahil olmak üzere pekçok malzemem de ya ikinci el ya da hediye.

Vallahi bilmiyorum. Optimumdan minimuma çoktan atlayan dünya alpinizmi bir kenarda dururken, bizim hala katırlığı özendiren ve beraberinde yüklü paraların birtakım yerlere göz göre göre akıtıldığı ülkemizde bunları yazasım geldi.

Şunu söylemek isterim.

O parlak markalı malzemelerin kalitesi, güzelliği, işlevselliği, koruyuculuğu ve/veya diğer başka yönlerinin ispatı için gözlerinizin önüne sunulan kahraman ve rol modellerin pekçoğu sandığınız kadar da iyi değiller ve kullandıkları o fiyakalı tişört veya aksesuarlar onları daha iyi yapmıyor.

Sadece ve her zaman size fazla yükleme yapılıyor, bunu unutmayın.

İhtiyaçlarımız oranında ve yönünde iyi malzemeyi alıp kullanmak gerekli ve önemlidir. Ama bir tüketim çılgınlığına bürünmüş, üstelik de dünya fiyatlarının çok üstünde sizlere "giydirilen" bu malzemeleri almadan önce lütfen daha çok düşünün. Siz merak etmeyin, o ithalatçılar ve dağıtıcılar aç kalıp, sizi de malzemesiz bırakmazlar. Benim tavsiyem, bu ülkede friend fiyatına tricam, çadır fiyatına pantolon almak zorunda kalan veya o fiyata trekking ayakkabısı diye uyduruk bir spor ayakkabı almak zorunda kalan sevgili tırmanıcı arkadaşlarıma.

Jimmy Dunn, şöyle demiş: "A rope, a rack and a shirt on your back!"

Dünyanın parası yatırılarak alınan çantalar dolusu malzeme ve bu malzemelerle yapılan artistik ama içi boş faaliyetlere hiç değinmeyeceğim bile. Belli ki onlar da aynı yolun yolcusu, aynı tekerin dişlisi.

Tırmanmak, dağlara gitmek ve mutlu olmak için öyle çok fazla malzemeye ihtiyacınız yok. belki birgün bunun üzerine de yazarım. Şimdilik şöyle bitireyim:

Malzeme fetişine kapılmayın!

Birkac video...

2008-03-28T16:39:00.004+02:00

Kameramız olmadığı için fotoğraf makinesiyle cekmis de olsak, montaj ve işleme üzerine hicbirşey bilmiyor da olsak biz çok eğlendik yaparken.

Fight Club
Hava Akini
Solo
Takozların Efendisi

Bundan sonra Youtube ekledigimiz yeni videolar da otomatik olarak sağdaki kanalda yayınlanacak.

Üçkapılı

2008-03-26T09:59:00.005+02:00

Uzun geçen kışın ardından, sezonu gerçek anlamda geçen haftasonu açtık. Niğde'den arkadaşlarla birlikte, toplam 9 kişi, piknik havasında, Niğde-Çamardı arasındaki Üçkapılı Köyü'ne gittik. Çevresindeki karika kayalarla çok güzel bir kısa kaya mekanı sunan bu köy ileride de bizim için önemli bir bouldering durağı olacağa benziyor.

Aracımızın iki kez çamura saplanması nedeniyle verdiğimiz uğraş, epey zamanımızı alsa da yine de son derece güzel ve keyifli bir bouldering günü geçirdik. Zaten gün boyu sürecek tırmanışa yetecek enerji hiçbirimizde yoktu aslında. Oldukça hamlamış ve güçsüz hissettim kendimi. Ama öte yandan da tırmanış herzamanki gibi çok güzeldi ve kayaya dokunduğum andan itibaren ne ara vermiş olmanın ne de antrenmansızlığın hiçbir anlamı kalmadı. Tırmanış tırmanıştı her zamanki gibi!

Biraz da bölgeyi değerlendirecek olursam, yumuşak zemin üzerine yerleşmiş kayaların, kolay ulaşımız ve huzurlu tırmanış ortamının hakkını vermem gerekir. Niğde'ye yaklaşık 30 km mesafedeki köy (Kayseri'ye 120km) bizler için makul bir mesafede. Ne de olsa Nigde'ye sıklıkla gidiyoruz. Kaya dokusu ise gerçekten bambaşka. Krimpler, her boyda cepler, delikler, kenarlar ve sloplar bulabileceğiniz bu kayalar aynı zamanda çatlaklar da barındırıyor. Çoğu zaman mindere bile ihtiyacınız yok. İnişler hep çimenli yumuşacık zemin üzerine..

Sırtınızı yere koyup başlayabileceğiniz kadar alçak problemler de var, super havadar highball rotaları da. Şimdiden güzel rotalar oluşmaya başladı bile.

Her ne kadar tırmanıştan çok araç kurtarma operasonları görülse de fotoğraflar için

tıklayabilirsiniz.

Nurettiz Özcan

"Geleneksel tırmanış" bahaneleri :))

2008-03-22T12:04:00.001+02:00

"Geleneksel tırmanış" bahaneleri, öncesinde ve tırmanış sırasında :))

* Bu ayakkabı uygun değil, sert tabanlıları getirmeliydim!
* Güneş gözümü aldı yaa...
* Tırnaklarımı kesmeyi unutmuşum..
* Ben bunu çıkardım aslında ama partnerim gelemezdi. O yüzden yani.
* Tam girecektik rotaya, ama başkası vardı.
* Ya şu bulutlar çok ağır. Bizi rotanın ortasında yakalamasın şimdi.
* Tırmanırım da, bu ip eski, üzerine düşmek istemiyorum.
* Tırmanırım da, bu ip yeni, üzerine düşmek istemiyorum.
* Of yemeği çok kaçırdım.
* Bugün yeterince beslenemedim.
* Bu pantolon hareketimi çok engelliyor da...
* Tüh, şortla gelmeseydim keşke! Rota da süper görünüyor valla..
* Kilit geçen seferkinden daha zor gibi geldi nedense..
* Bi tutamak falan kırılmış olmalı..
* Bu rota için çok erken
* Bu rota için çok geç
* Etrafta boltlu rota var mı? Biraz ısınsak?
* Kahretsin! Kilidin betasını almayı unuttum... İndir!
* Tutamaklar gittikçe daha da kayganlaşıyor. Çok kişi tırmanıyor bu rotayı yaa..
* Abi çok farklı yaaaaa...
* Yani (bazalt, granit, kumtaşı, kireçtaşı, quartzite, gritstone, toz, çamur, ot) a alışkın değilim anlatabiliyor muyum!!
* Ohoo, abi biz kilo almadan önce...
* Yani biz üniversitedeyken...
* Aladağlar'da tırmanmadığımız duvar kalmadı.
* Şimdi milletin boltladığı o kayalarda biz ipsiz tırmanırdık!
* Tüh ya! DMM 2 numara stoperim evde kalmış. Neyse bi dahaki sefere...
* Bu nasıl tırmanış mekanı ya? Hiç hatun yok mu çevrede? Motive olamıyorum abiii!
* Sen lider git istersen. Yani benim için farketmez..Hiç öyle komplekslerim yok

:)))

Men Seeking Women!

2008-03-22T12:03:00.001+02:00

Men seeking Women:

Trad Guy: SWM, 32, living out of Toyota Tacoma, occasional carpentry work, 8-month stints in Pakistan, and weekend trips to the Creek with my dog, Denali, seeks similar female, age 16-25 (older women need not apply, unless they're Sugar Mamas), for companionship and adventure. Hobbies: burping, farting, crack climbing, loitering, poverty, alcoholism, and Going Big. Oil my cams, beeyotch!

Sport Guy: SWM, 22, divides time between basement of parents' house, Wal-Mart parking lots, and National Forest land, with yearly trips to the south of France (Sport climbing only — no art or culture bullshit!) to clip bolts and work 8c routes. Hobbies: self-importance, stick-clipping, burping, farting, bulima-rexia, tee-totaling, tantrums, belayer humiliation and compulsive rest-day ice-cream bingeing. Flake the fucking rope!

Bouldering Guy: SWM, 18, lives at home with mom and dad, virgin and/or repressed homosexual who enjoys venting his pent-up sexual angst on Internet message boards. Hobbies: brushing holds, scowling, pouting, V-bouldering, shirtless bouldering, grunting, sweating, campus boarding, Ganja, burping and farting. I wanna find some chick to f--k on my crashpad!

Alpine Guy: DWM, 46, veteran of seven failed marriages, 12 kids, seeks any woman who will have me at this point. Hobbies: Grade V and up routes, suffering, freezing, thousand-yard staring, burping, farting, grant-mongering, poverty, alcoholism. It's been a long, cold road. ...

Wall Guy: SWM, 30, loves long, ponderous days up on the Big Stone, nailing and pounding, wedging and widgeting, jugging, hauling, eating peanut butter rolled up in newspaper and boiled sock soup, and shitting into a tube. Hobbies: Wall climbing, canning, dumpster diving, alcoholism and wall climbing. Could you buy me a slice of pizza?

M12 Guy: SWM, 23, dry tooler (leashless) seeks woman for friendship, partnership, or to go hang out in some cold, miserable, seepy limestone cave in mid-winter while I hack away at a three-foot-long, piss-stained icicle screaming: F--k! F--k! F--k! Hobbies: Sharpening my tools, talking "double digits," and keeping it real. Can I get a quick, seven-hour belay on Le Smut du Merd (M11)?

Geleneksel Tırmanışın Gelenekleri

2008-03-22T12:01:00.000+02:00

Eğitim programı dahilinde, telli ve yaylı takoz kullanımını işlemeyen, bu malzemelerle istasyon kurup emniyet alma ilkelerini göstermeyen, eminim ki hiçbir kulüp veya dernek yoktur. O eğitimi alan herkes de olaya son derece ilgiyle yaklaşır, teori paragraflarını ezberlemekle uğraşır ve hatta bu işi rüyalarının ve malzeme fetişinin bir parçası yapar. Geçen zaman içinde malzemeler konusunda “engin” bilgi sahibi olunur, üreticilere göre malzemelerin özellik ve avantajları bilinir hatta iş çığrından çıkarılıp renkli takozların ham olanlardan daha iyi yüzey sürtünmesine sahip olduğu gibi boş inanışlar bile yaratılır. Kağıt üzerinde fizik problemleri çözülür, şekil şartları en üst standartlara ulaştırılır.

“Dağcılık Eğitimi” teorisini yalayıp yutan bu başlangıç insanlarının büyük bölümü, o ilk yıllarda yakaladıkları her toplu faaliyet ve organizasyona giderler. Yurdumuz büyük dağlarına ek olarak, tırmanış bahçelerimizde düzenlenen bu şenlikler hem yeni insanlarla tanışmak hem de öğrenilen teknikleri uygulayıp, yaldır yaldır parlayan malzemeleri denemek için güzel bir fırsattır. Spor rotaların açıldığı o büyüleyici kaya yapılarının eşsiz güzelliği, spor tırmanışın kimi kaygı ve tehlikelerden arınmış zorluğuyla birleşince, insanları süratle içine çeker, büyüsüyle ve ortamıyla kendine bağlar. Limitleri esnetmek için ip, emniyet kemeri ve bir düzine arabant yeterlidir artık. O takozlar daha başlamadan sonlandırır görevlerini çoğu zaman.

Belki bu yüzdendir, insanları büyük çoğunluğu dağa gittiklerinde geleneksel tırmanıştan korkar ve çekinirler. Kısa ve zor olmayan etaplar bile insanların gırtlaklarını kurutur, kabusa dönüşür. Belki bu yüzdendir ki, onbinlerce dağcısı, binlerce spor tırmanıcısı olan bu ülkede geleneksel tırmanış rağbet görmez, yeni geleneksel rotalar parmakla sayılacak kadar az açılır, açılan rotaların tekrarları ya gelmez ya da hep aynı isimlerden gelir. Belki bu yüzdendir ki, Aladaglar’da altmış-yetmiş yıl önce açılan rotalar, süper teknik ve bilgili bu insanların çoğunun hedefi haline yıllar sonra gelebilir.

Ama geleneksel tırmanış güzeldir ve çok değerlidir!

İnsanları geleneksel tırmanıştan “geleneksel şekilde” soğutan ya da işlerini zorlaştıran birkaç bariyer ve çözüm önerileri üzerine yazmak istiyorum.

Geleneksel tırmanmak, tırmanış teknikleri ve malzemelerini iyi öğrenip bunları iyi uygulamaktan ibaret değildir. Son derece önemli olan bu temellere bilinmezleri, beklenmeyen durumları ve korkuyu da eklememiz gerekir. Ancak bu karışımın sindirimi iyi yapıldığında tırmanıcı geleneksel tırmanışın inceliklerine hakim olur ve aldığı keyfi katlayarak artırabilir. Aksi takdirde, aşırı korku uzaklaşmayı ve soğumayı getirir.

Lider tırmanışa uygun koşullarda geçmeden önce yapılması gereken en önemli işlerden birisi hiç şüphe yoktur ki, bol bol artçılık yapmaktır. Artçılık, sizin lider tırmanış yeteneklerinizi geliştirmez, sadece ortama uyum sağlamanızı, malzeme yerleşimlerini görmenizi ve olayı anlamanızı sağlar. Tecrübeli bir tırmanıcıyla çalışmak son derece güzeldir ama tabii ki her iyi tırmanıcı iyi bir eğitmen olmayabilir.

Kuşkusuz herkesin fikir birliği edeceği konu ilk lider tırmanışların son derece kolay etaplarda yapılması gerektiğidir. Bununla birlikte benim büyük ısrarım, tecrübeli kişiler için bile her fırsatta ve bol bol limitlerden daha aşağıda rotaların tırmanılması gerekliliği üzerinedir. Bu görece kolaylık size yerleştirdiğiniz malzeme üzerine yoğunlaşma şansı verir ve unutulmamalıdır ki siz ne kadar deneyimli olursanız olun kaya yapısı her zaman değişkendir ve malzeme tepkilerine hakim olabilmek gerçekten çok çalışmayı ve tırmanmayı gerektirir.

Görece kolay rotaları tırmanmak sadece malzeme yetkinliğinizi artırmaz. Aynı zamanda rota okuma, ip yönetimi ve planlama gibi konularda düşünebilmeniz için bakışlarınızı yukarıda tutabilmenizi sağlar.

Tırmanış emniyet malzemelerinin, sandığınız kadar sağlam ve güvenilir olmadığını hatırlatmak isterim. Tırmanırken yaşayacağımız hiçbir tecrübe laboratuvar şartlarında oluşmaz ve malzeme güvenlik verileri bir yana, önemli olan oları nasıl kullandığınızdır. Asla abartmayın ama tırmanırken yeterince malzeme taşıyın ve onları kullanın. Tırmanırken “yeterince” ara emniyet atmak yanlış değildir ve hayatınız için önemlidir.

Ara emniyetsiz uzun geçişlerden önce veya kilitlerden önce birden fazla ara emniyet koymaya gayret edin. Heryerde söylendiği gibi, kilit etap öncesinde iki tane süper malzeme yerleştirmek, kilit hamleler esnasında yerleştirmeye çalışacağınız yarım yamalak malzemeden çok daha iyidir.

İçgüdü ve düşünceleriniz geleneksel tırmanışta kulak vermeniz gereken en önemli cümleleri kurar. Ne emniyetçiniz, ne eğitmeniniz ne de bu yazı sizin herhangi bir tırmanış esnasında alacağınız kendi kritik kararınızdan daha doğrusunu söyleyemez. Ancak siz yerleştirdiğiniz malzemenin durumunu ve tırmanışın genel gidişatını değerlendirebilirsiniz. Dışarıdan sarfedilen teşvik dolu hiçbir söz, o zor hamle için sizi son yerleştirdiğiniz son çok iyi takoz kadar motive edemez, etmemelidir. Unutulmamalıdır ki, sizi aşağı tükürecek bir hamle her zaman vardır ve önemli olan o hamleye yaklaşırken neyi nasıl yaptığınızdır.

Lider tırmanış tekniğini yerde öğrenmek gereklidir ama bu lider tırmanışı öğrenmek değildir!

Rotayı aşağıdan bakarak başarılı şekilde analiz edebilmek kuşkusuz tecrübeyle doğru orantılıdır. Özellikle daha önce tırmanılan benzer yapılar fikir sahibi olmak açısından önemli ipuçları verirken, tırmanıcıların çok büyük bir yüzdesinin rotayı aşağıdan yorumlama konusunda bocaladıklarını görürüz. Rotayı analiz edebilmek sadece çürüklük ve gerekli malzeme açılarından bakabilmekten ibaret değildir. Kimi etaplar, doğru malzeme bilgisini ve sağlamlık fikrini son derece doğru ve süratli şekilde verir, rotanın kilidi son derece bariz olabilir ve tırmanıcıya gayet mümkün görünebilir. Ancak, aynı rotanın devamlı zorluğu ve dinlenme noktaların kıtlığı, analizi yapan tırmanıcıyı beklediğinden çok zor durumlara sokabilir. Çok ip boylu rotaların genel zorluk yorumlamalarını bir kenara bırakırsak, altına geldiğimiz her bir tek ip boyu için bu analizlerin tekrar yapılması gereklidir. Unutulmamalıdır ki çok büyük dertler için bile 10 metre yeterli olabilir.

Tırmanış ipini yönetmek, şirket yönetmeye benzer. Şirket çalışanlarını aynı ortak ana hedefe yöneltmek nasıl önemliyse, ipinizin doğrultusunu koruyabilmek de o kadar önemlidir. Sizi aşağı bağlayan ip yumuşak başlılıkla size itaat etmeli, bir dediğinizi iki etmeden gösterdiğiniz yöne gidebilmelidir. Dolayisiyla ara emniyet atarken iyi düşünülmeli ve yerine göre uzun ara bantlar kullanılmalıdır.

Nurettin Özcan

Kös kös...

2008-03-22T12:00:00.000+02:00

Bati Afrika'daydim. Gana, Fildisi Sahili ve Nijerya..

Obsesif bir ucube gibi hissediyorum. Sen kalk burdan taaa oralara git ama orda gecirdigin sure icinde bile kafan hep tirmanisla mesgul olsun, tirmanis ozlemiyle yan! Mesguliyet derken, bir plan falan da degil hani, tirmanis. Sadece tirmanmak bir sekilde..

Isler, gucler ve havlar nedeniyle kis cok uzadi tirmanissiz donem. Dort gozle bekliyorum, tirmanis baslangicini. Guneye falan da gidemiyorum ki zamansizliktan... Evde, bodrumda kucuk bir duvarim var ama iyice nefret eder oldum plastikten. Aylardir kapisini bile acmiyorum zaten.. Kendimce kisa kayaya gideyim istiyorum, kayalarin alti yarim metre kar!

Ya sabir...

Aladağlar'ın kireçtaşı ciğerleri

2008-03-22T11:59:00.001+02:00

Aladağlar'a gittik, biraz yürüdük yılbaşından önce. Daha once gitmediğim yerlerden gördüm Aladağlar'ı, farklı açılardan baktım.. Düşüncelerimi de serbest bırakayım istedim, fikirlerin akışını görmek için..

Ve hatta kendi tırmanış ve dağcılık geçmişimi de bir kenara bıraktım. Evet bu konuda dürüstüm, kendi yaşanmışlıklarımın ötesinde düşünmeye çalıştım.

Anlayamadım.. Hak veremedim...

Bu dağlarda neden boltlu rotalar olması gerektiğini anlayamadım.

Kış

2008-03-22T11:57:00.000+02:00

Kış... Günler tırmanışsız geçiyor. Tırmanmak için ne vakit var, ne de partner.. Biri olduğunda biri olmuyor bir şekilde...

Toni Kurz

2008-03-22T11:56:00.000+02:00

Gecen hafta Hisarcik'a gittigimde, biraz da partnersizlikten, ATC'yi bizim Hayri Abi'nin eline tutusturup, kendimi top rope tur yapmaya vermistim. uzun zamandir "gercekten" tirmanmayan vucudum gercekten antrenmana ihtiyac duyuyordu.

Iple cektigim bu haftasonu ise yagmurlu, karanlik bir cumartesi ile bir sol krose dayamisti bana adeta...

Ama Pazar, tek kelimeyle mukemmeldi!

Once isinmak icin Barb Wire'i tirmandim. Ardindan da Ghion ve Fight Club'u gonderdim. Barb Wire ve Ghion'da beni takip eden Salih, gozune kestirdigi Fight Club'da ise havluyu cok erken atti. Son actigimiz hatlar olarak bu rotalar hem cok keyifli hem de kullanislilar.

Yemek sonrasi, daha onceden niyetlendigim halde, giremeden eve donmek zorunda kaldigimiz bir hatta yoneldim. Butun Hisarcik rotalari gibi o da son derece mutevazi davetkar ve "kolay" gorunuyordu. Eh, en azindan Hisarcik'da bu uckagitlara aldanmayacak kadar tecrube sahibi olsam da, rota bir miknatis gibi beni kendine cekiyordu.

Ringlock ve/veya layback gecmek zorunda kalinan ve yetmezmis gibi hemen tepesinde, puruzsuz, acimasiz bir offwidthle devam eden koca bir balkon, ardindan kisa bir rahatlama ve tepede yine parmak-ringlock ebatlı negatif bir balkon daha. Birinci balkonun girisinde 2 hamle yapaylamak zorunda kalsamda, offwidth'i cigliklar atarak ve kendi kendime yuksek sesle telkinler vererek zorlukla geciyorum. Beni delicesine emen bu etaptan sonra da, yukaridaki etap da tuz biber oluyor. Ama rota tek kelimeyle "mukemmel". Saniyorum, rotayi temiz cikabilirim. Uzerinde epey dusundum. Mutlaka tekrar ve onay gerek ama sanirim bu rota benim Hisarcik'ta actigim en zor rota ve sanirim VIII derecesini hak ediyor. Hisarcik'ta daha zor rotalar su anda mevcut ancak pek azi "temiz" yani oturmadan ve/veya asilmadan cikilmis durumda.

Guzel haber yani.

Gudulenisim yuzunden, rotanin beni nasil yiprattigini pek hissedememis olmaliyim. "Sogumak icin" Buyuk Esek'e girdigimde anladim "Hanyayi Konyayi". Hem catlagin ici islakti hem de bende derman kalmamisti. Bacaklarim, kalcalarim ve sirtimdaki hamligi su an bile hissediyorum.

Rotaya Toni Kurz ismini verdim. Bana oldum olasi buyuk ilham veren eski dagcilarin ve hayatlarini Eigerwand ilk tirmanisi icin feda eden buyuk tirmanicilarin icinde, ekip arkadaslari oldugu halde sonuna kadar yasama savasi veren ve insanustu cabasi sonunda kurtarma ekibine ulasmak uzereyken hayatini kaybeden Toni Kurz'un ismini...

http://picasaweb.google.com/nurettin.ozcan/ToniKurzVIIIIlkCikis
http://hisarcik.tripod.com/id83.html

Defender & Ranger

2008-03-22T11:54:00.000+02:00

Bayramin ikinci gunu sabah, Agi'yle dustuk yola.. Ramazan sonrasi mahmurluk, cok uzun suredir tirmanissiz kalmislik, ufak sakatliklar... Aladaglar'a dogru yoldaydik yine iste. Niyetimiz dagin yukseklerine gitmek degildi bu kez, biraz asagilarda kalip kaya tirmanmak, arkadaslarla guzel vakit gecirip, "bayram" yapmakti.

Bayramin ikinci gunu, Cimbar'da bir rota tirmadik. Tekrar kayaya dokunmak guzeldi dogrusu. Aksama Nedim ve diger arkadaslar geldiler. Soba basinda sohbet, muhabbet, aksama guzel yemek...

Ertesi sabah kalkip, Nedimlerin yeni toplayip, AKUT'a kazandirdiklari Land Rover DEFENDER ile agir agir Emli yollarina dustuk.

Sari Memetlere ulastigimizda kimsecikler yoktu. Esen serin ruzgari bunyede ilistirabilmek icin kayalara dadandik. Nedim bir tarafta diger arkadaslar icin bir top rope istasyon kurarken, Mustafa ile ben de yeni bir rota ciktik. Gayet keyifli, bol emniyetli bir rota. Ve mazeret ustalarina kacis birakmayacak sekilde, kolay (IV), bol emniyetli ve tabii ki geleneksel!

Ardindan biraz daha asagiya inip gelirken gozume takilan hatta girdik. Tutamak ve basamaklari rahat olsa da devamli zorlugu ile antrenmansiz ve soguk bedenimi iyi hirpalayan ama sundugu keyifle herseyi unutturan harika bir hat. Bomba gibi saglam kaya uzerinde son derece guzel malzemeler ve hamlelerle yaklasik 25 m.lik bir rota. Tepede ust uste duran iki kum saati ve kontra olarak iki friendle aldigim istasyonda Mustafa'yi beklerken, asagidaki kirmizi beyaz arazi araci surekli gorus alanimdaydi.

-Nedim! ne koysak ya bu rotanin adini?
-Bilmem?
-Defender?
- :))

Asagi indikten sonra, diger rota icinde benzer konusma gecti. Onun ismini de Nedim'in almayi dusledigi aracin ismiyle eslestirdik "alakali" olsun diye. Ranger :)

Sari Memedin Yurdu, 14.10.2007
Ranger, IV
Defender, VII

Fotograflar;
http://picasaweb.google.com/nurettin.ozcan/DEFENDERVIIILKCIKIS02

Proje

2008-03-22T11:53:00.000+02:00

Bir catlak hatti var... Bu hatti Chad ve Salih kesfettiler. Chad Amerika'ya donmeden once bu hatti biraz calisti ama basarili olamadi. Sagi solu kaymak gibi puruzsuz, negatif bir yuzeydeki 1-1,5 cm genisligindeki bir catlak. Az da degil hani 20-25 m var.

Ilk gordugumde icimi titretmisti -hos bu durum halen degismis degil- bu hat. Chad'in de perisan halini gordukten sonra epey abandone olmustu zihnim.

Sonra zaman icinde rotaya karsi bir arzu olusmaya basladi bende. Tirmanissiz gecen son donemin ve Ramazan boslugunun etkisinden midir bilmem, gidip rotayi denemek icin bir istek duyuyordum icimde.

Derken Salih ve Ben, Salak ile Avanak, Pazar sabahi sahur vakti dustuk yola. Arabayi park ettigimizde gun agarmamisti henuz. Sirtimizda cantalar, kafamizda bereler ve rotanin ustundeki buyuk ve curuk bloklari temizlemek icin getirdigim bir "kazma" ile yoldaydik iste... "Uc kazma birlikte yoldaydilar" mi demeliyim acaba?

"Olum koylu, jandarma falan bizi boyle bu saatte gorse, defineci diye kesin iceri alir"...

Sabahin kor saatinde, kendini pek hissettirmeyen ama kaslari kaskati kesen ince sogugun esliginde kendimizi rotaya verdik.

Epeydir tirmanmiyorum, sol omzumda sakatlik var, ustelik isinmadim... Ilk buyuk zorluk yerden 3-4 m. yukarida basliyor. Sag elin parmak uclarini ancak sokabildigim dusey bir tutus, kotu ayaklar...

Umutsuz gorunuyor...

Daha kolay bazi tirmanislara kacmadan once o gun icin son bir deneme yapmak istedim.

Ve bir hamle daha ekleyebildim. Ama herseyi darmadagin eden bir hamle!

Bilmiyorum, daha iyi zamanlarda rotayi biraz calismak istiyorum... Sansimi deniycem!

Ben daha once hic bu kadar zor bir rotaya girmemistim. Dolayisiyla hicbirsey kestiremiyorum. Ancak Chad, denedigi kadariyla -ki kendisi derece vermede epey cimridir- "13- (5.13-) rahat var dostum!" demisti..

Yani IX-, IX...

Mikro tikaclar ve saka gibi yayli takozlar uzerinde...

Urkunc...

Mangırcı Kuzey Duvarı'nda yeni çıkış

2008-03-22T11:52:00.000+02:00

Eylul basinda, Tunc'la tekrar Aladaglar'da Sarimemetler'deydik. Slovak arkadaslarimiz Rasto ve Ivan Parmakkaya'ya giderken biz de malzeme ve iplerimizi yuklenip Mangirci'ya dogru hareket ettik. Yukselelim, Gorelim, tirmanalim prensibiyle hareket etmistik yine.

Zorlar cok zor geldi ve kolaylar cok kolay.. derken Girdik bir kulvara, uzuuuuuuuun runout'larla bikac ip boyu tirmandim.Derken rota bosaldi da bosaldi.. Iyiden iyiye bir keci yoluna donustu. Botlari giyip zirveye yurudukç Belki cikilmistir daha evvel, bilemiyoruz ama biz adini "Keciyolu" koyduk, gectik gittik...

Inis yolu yine sicakti. Nerden musallat oldu bilmem, arinin biri gelip gozumun tam altindan sokmasin mi! Allah'tan igneyi hemen cikardik. Hic sismedi, kizardi biraz sadece...

Aksam, arabaya atladigim gibi eve dondum.

Beraber olmak ve dagda olmak guzeldi herseye ragmen.

AVCI'nın derin anısına....

2008-03-22T11:50:00.000+02:00

Yildiz Bati'nin ardindan kendimizi bir kez daha Kucuk Demirkazik'in kucagina attik. Ucuz tirmanislarla, yuzeyin midesine dogru yukseldik ve superkeyifli kilidi gecip, sirt hatti uzerinden zirveye uzandik.

Bu yeni rotaya, sevgili Kursat Avci'ya ithafen AVCI ismini verdik.

Tunc'un makalesi Takoz'da...

Aladağlar, Ağustos 2007

2008-03-22T11:43:00.000+02:00

Nurcan, Aglika, Tunc ve bendeniz..
Tekepinari'ndaki kamp pek guzeldi. Yanimizda hatunlar da olunca artesi gun hep birlikte birseyler yapmak farz olmustu artik.

Agustos'un en sicak donemlerinden birindeydik ve Aladaglar, gun icinde resmen yaniyordu. Sabah kahvaltisi ardindan agir agir dustuk yola..

Nereye gidecimize bile tam karar vermemistik aslinda ama kizlara da caktirmiyorduk hani. Nurcan ve Agi gayet keyifliydiler. Ben, bunalmisligindan etkisiyle erkenden yelkenleri suya koyvermistim ama yurumekten baska da care yoktu. Tunc da, bayilmis gorunuyordu ama onun durum daha da kotuydu. Erkeklige bok surdurmek olmazdi simdi, Everest'ten yeni gelmisken...

Neyse, Yildiz Bati diye biryere tirmandik. Manzara gercekten degecek turdendi; Cagalinbasi, Besparmak, Kocasarp, Buyuk Demirkazik Dogu ve Kuzey duvarlari, Kucuk Demirkazik, Davlumbaz ve digerleri... Hepsi de butun hasmetleriyle karsimizdaydilar.

Ertesi gunku duvar tirmanisimiz oncesinde hem son derece keyifli ve rahatlatici hem de bacaklara yuk bir faaliyetti.

Fight Club

2008-03-22T11:41:00.000+02:00

Guzel bir Hisarcik gunuydu. Guzel istim tutmus, rotalari bir bir gonderiyordum. Onceden gozumuze kestirdigimiz, ici dikenli calilarla dolu incecik bi catlagi henuz temizlemistik ve ilk tirmanisi denemek uzere hazirlanmistik.

Bi de ne gorelim?! Kafayi bulmus bir junior maganda, biraz ilerimizde tirmanan universiteli gruptaki bir kizcagiza sarkiyor...Acaba durum gercekten oyle mi degil mi falan derken, Salih o yone dogru segirtti, bense konsantrasyonu canli tutmaya calisiyordum. Sonra baktim, olay biraz buyuyor gibi, esek musvetteleri arkadaslarina sesleniyorlar.. Kavga cagrisi!

Uzerimdeki butun malzemeyi, kemeri ve kaski cikartip olay mahalline uzadim. Tirmanis modundan cikip, "dovus klubu" moduna girmistim iste. Allaaaaah!

Olay, bi sekilde buyumeden kapanmis olsa da sinirler gerilmis, tansiyonlar yukselmisti. Bilir misiniz bilmem, dizlerdeki o ince titreme vardir ya... Iste oyle girdim rotaya...VII lik bu ice catlak bana dostluk vermis olsa da, ismi olayin anlamina yakisir verdim;

FIGHT CLUB!

Saymadim ama Hisarcik rotalari 60-70 oldu mu acaba?

Saginda yenileri de var;

Barb Wire VI-
Ghion VI+
Definitely Maybe VI

Supermaynaaaaa!

2008-03-22T11:38:00.000+02:00

Rota, girisin hemen ustunde zorlu bir balkon barindiriyor. Malzeme atmanin yanisira, pozisyon bulmak da guc... hafif absurd yani...Ama tirmanisin guzelligi de buradan gelmiyor mu zaten?

Gercekten son derece keyifli bir rota. Agi'lerin bi arkadasi varmis.. Vara yoga "Supermaynaaaa" diyen. Pek hosumuza gitmisti, rotayi boyle isimlendirdik... Yaklasik VII gibi..

Temmuz 2007

İş çıkışı akşam tırmanışları

2008-03-22T11:36:00.001+02:00

Keske vaktim olasada daha cok gezebilsem. Bu cennet ulkenin dort bir tarafinda tirmanilmayi bekleyen tonla super kaya ve rota var, eminim.

Bu bolge de hemen Kayseri yakinlarinda, Ankara cikisinda sag tarafta. Yillar once eski "dagcilar" buraya gelip catlaklari sikkeleyerek yapay tirmanislar yapmislar burada. Sikkeler hos hatiralar olarak hala duruyor.

Ama serbest tirmanmanin zamani da geldi hani...

Kucucuk bir bolge, ise yarar ancak 6-7 rota cikar belki ama hepsi de mukemmel. Kaya Indian Creek'in kumtasi gibi gorunse de inanilmaz sert bazalt. Catlaklar tek kelimeyle mukemmel! Eller, yumruklar, offwidthler, bacalar ve parmak uclari...

Hani parmaklari iceri sokamadiginiz turden. Incecik... Of adamim, bunu yasamalisin. Ayna gibi kayada, saka gibi ayaklar uzerinde tutunmaya calistigin, 1cm lik bir catlak.. Zorlugu hisset! Aaaarrgggghhhhhhhhh....

Haziran 2007

Turning Burning Something

2008-03-22T11:30:00.000+02:00

26-27 Mayis'ta Karakaya'daydik. Mary, Chad, Berg ve ben...
25 Cuma gecesi koruluga vardik ve epey bi insanin onceden gelmis oldugunu gorduk.

Bolca tirmanarak iki gun gecirdik. Karakaya'nin geleneksel tirmanis potansiyelinin oldukca yuksek oldugunu dusunuyoruz ama sanirim yeterince degerlendirilmiyor. Ve eger bize sorarsaniz, Hisarcik'in radikal kaya ve rotalarindan sonra, Karakaya'da tirmanmak sadece arkadaslari gorup hasret gidermeye yariyor. Cok iyi vakit gecirdik ama trad rotalar pek tatmin edici degildi dogrusu. Spor rotalardan pek anlamam ama geleneksel rotalar icin verilen dereceler fazlasiyla yumusak Karakaya'da. Orada tirmandigim Zorro, Whiplash gibi rotalara ek olarak Cesme sektordeki trad rotalarin hemen hepsini ve Guzel Catlak'i ilk goruste ipsiz serbest tirmandim.

Sanirim dereceler gercekten biraz yumusak...

Bir de yani rota tirmandik. Whiplash'in hemen sagindaki yosunlarla bezeli bu hat biraz pis gorunse de gercekten keyifli bir tirmanis sunuyor ve sanirim 25-30 m de gidiyor. O haftasonunun geyigi rotaya ismini verdi. MadRock'un yeni Super Loco'su uzerindeki alev desenleriyle bizi cok gulduruyor nedense.(Bir tane de ben giyiyorum, sagol Emre Altoparlak!)

Yanar doner seyler derken rotaya da bu adi verdik. "Turning Burning Something.."

Haziran, 2007